دوستان امروز می خوام از چیزی بگم که فکرم رو درگیر کرده اگه فکر می کنید مطلبی که می گم درست یا غلط لطفا راهنمایی کنیدم
چرا به اشتباه وقتی ازدواج می کنیم فکر می کنیم مالک همسرمونیم مرد وزن این حس رو داریم در حالی که ما فقط همسریم وباید به حقوق هم احترام بزاریم حقهایی مثل حریم خصوصی یا آزادی بیان
گاهی حس مالکیت طلبی ما فراتر میره وخودمون رو مالک پدر ومادرامون یا فرزندانمون واز همه بدتر برادر وخواهرمون هم می دونیم طوری که حق ازدواج رو برای پدر ومادر مون قائل نمیشیم یا برای خواهر وبرادری که بزرگشون کردیم هیچ احترامی برای انتخاب وعلایقشون نمی ذاریم به راستی چی ما رو محق می کنه آیا دوست داشتن عزیزانمون یعنی مالک اونا شدن واین دوست داشتن تا کجا اجازه به ما میده که پا رو قراربدیم
