نمیدونم چیکار کنم وبه کجا برم وپیش کی برم با کی حرف بزنم همه دوستام بخاطر بیماری روحیم ولم کردن رفتن نموندن کنارم همه شاد وبگو بخند واصا یاد من نیستن منی که کلی کمکشون کردم کلی پشتشون بودم میخندوندمشون همیشه تا حالشون بد میشد میشدم روانشاس ومشاور یه دوست صمیمی داشتم خیلی ادعاش میشد دوسم داره وهوامو داره نگو که واس حال خوبیام بود واس شوخیام بود چون توودانشگا یار میخاست تا فهمید من چه بلایی سرم اومد ول کرد رف واصا خبری ازش نشد حتی بلاکم کرد ورف حالم خیلی بده تصمیم خودکشی دارم یک سالع دارم با مریضی روحی وحشتناکی سر میکنم یک ساله بخدا ارامش نداشتم شب وروز مسخ بامن بود فکر کنید ۳۶۵ روز من مداااام اظطراب داشتم شدت میگرف اشتهام کور شد شب تا صبح خابم وختیم میخابیدم یه ساعت بیدار میشدم با مسخ شخصیت ومسخ واقعیت وافسردگی واظطراب وپانیک وترس واسترس وافسردگی تپش قلب شدیدم منو بیدار میکرد ذهنم بیدار بود مشغول بود همش میگفتم نکنه دارم میمیرم چه شبایی که همش بیمارستان خاب بودم هرروز بیمارستان به مدت یک ماه هر شب اکسیژن وسرم بهم وصل بود با امپول ارام بخش میخابیدم که خاب اور توشون بود کسی دورم نیس تنهام تا بخام با یکی دردودل کنم نمیفهمه حالمو فک میکنه الکی میگم اصا نمیتونه که خودشو جا من بزاره چون حتی دکترم رفتم بهم گف سخته واقن خودمو جاتو بزارم حرفامو با اشک میزدم بهش ولرزش صدا ولرزش دست شوک عصبی بهم وارد شد دیووانه شدم به مرز جنون رسیدم من حسای خیلی بدی دارم حال دلم اصا خوب نیس شکستای عشقی زیادی خوردم برا فرار از زندگیم پناه میبردم به جنس مخالف میفهمیدن سادم ومیشه راحت گولم زد واس همینه با دلم بازی میکردن وولم میکردن وشکست میخوردم شاید یک دوماه یا سه ماه طول میکشید حال بدم کل زندگیم خلاصه میشه با ترس واسترس وظطراب وحال بد ونگرانی من خستم وقصد خودکشی دارم