هر چی کم سن و سال تر باشی برای لذت بردن از رندگی بند یه چیزایی هستی. مثلا فلانی عاشقم باشه یا بچه دار شم یا پول زیاد داشته باشم یا ایدئولوژی داشته باشم که البته مورد آخر معمولا فکر می کنن این دنیا ارزش نداره و منتظر روزایی ان که تا حالا نیومده.
اما سن که بالا میره کم کم می فهمی چقدر دنیا و زندگی قشنگه. و میشه لحظه لحظه ش رو دوست داشت. فقط یه ستاره و ماه دیدن یه وعده غذایی خوشمزه درست کردن حتی واسه خودت تنهایی...گل بو کردن. یه چیز کوچیک واسه خودت خریدن همینا چقدر خود زندگیه.
بعد کم کم یاد میگیری به آفریننده این زندگی توهین نکنی و هی نگی خسته ام نمی تونم...یا هی نگی این دنیا گذراست دنیای بعدی قشنگتره.
مث وقتی میری مهمونی میزبان با ذوق و شوق بهترین چیزی رو که می تونسته برات درست کنه تو بگی نه برم مهمونی بعدی اونجا بهتره.