مغرور بودن خانم بده؟ برای زندگی متاهلی؟ من مجردم البته
من خودم حس میکنم مغرورم و اگه قهر کردم حتی اگه خودمم کمی مقصر باشم، طول بکشه تا طرف مقابل رو ببخشم.
این بده به نظر شما؟
کدوم خانمایی که ازدواج کردید، اینطور هستید؟
هر رفتاری در حدل تعادل باید باشه، هم غرور، هم از خودگذشتگی و محبت... اندازه نگه دار که اندازه نکوست...
من بهت بگم که من خیلیییییییییی خیلیییییی بیش از حد مغرورم جوری که همه دیگه بهم میگن،مبذم پیش دختر عمم یه مهمون میاد من یه سلام خشک میکنم میرم اتاق دختر عمم میشینه باهاشون گرم میگیره صحبت میکنه حرف میزنه ولی من اصلا با هیشکی گرم نمیگیرم جز خانواده ی پدری و مادریم 😕
این که طول میکشه طرفت رو ببخشی به خاطر غرور نیست به خاطر کینه ای بودن
داشتن غرور برای خانوما از نظر من لازمه ولی فقط برای غریبه ها نه کسایی که دوستشون داری مثل همسر
منم محدوده آدم های صمیمیم
پدر و مادر و خواهر و حانواده مادریم هستن
با خانواده پدریم نه اصلا صمیمی نیستم
با دوست های دانشگاه هم ی مدت که اخلاقشون دستم اومد وآشنا شدم، صمیمی شدم
کلا زود گرم نمیگیرم با کسی
دقیقا منم مغرورم و این چیز خوبی نیست ب نظرم حد تعادل خوبه
مثلا اگه قهری پیش بیاد اصلا پاپیش نمیزارم
همش تو ذهنمه
اذیت میشم
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیست
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز