چند روز پیش تصمیم گرفتم رابطم با بهترین دوستمو در حد تموم کردن کم کنم. اسم خودشو جای لقبی که بهش داده بودم سیو کردم. تا جایی که میتونستم پیامام رو پاک کردم. تو اینستا ریموش کردم.
دیگه منتظر پیامش نیستم. چون میدونم برخلاف حرفاش اصلن جزو الویتهاش نیستم. دیگه دلم نمیخاد حرفامو بهش بگم چون وقتی بهتر فکر میکنم هیچوقت یک درصد طوری که من برای مشکلاتش بال بال میزدم براش مهم نبوده. دیگه دوس ندارم با ذوق و شوق درموردکسی که فقط اون ازش میدونست باهاش صحبت کنم چون این اواخر همیشه میزده تو ذوقم.
حس میکنم سبک شدم، با اینکه برام سخت بود ازش دور بشم چون واقعا کسی غیر از اونو نداشتم که باهاش راحت صحبت کنم. ولی چ ارزشی داشت وقتی هیچوقت باهام راحت نبود و همیشه به دروغ میگفت که هست.
این چن روزه که حالم خیلی خوبه، آدمی نیستم که بتونم همه حرفامو تو دلم نگه دارم و با شناختی که از خودم دارم خیلی دیر میتونم یه دوست صمیمی دیگه ک باهاش راحت باشم پیدا کنم، حتی فک میکنم خیلی برا این کار پیرم:)
الحمدالله. فعلا که یه انرژی منفیه خیلی بزرگ رو از زندگیم حذف کردم، بقیه ش هم انشاالله که خوب پیش میره..!
ممنون میشم یه صلوات مهمونم کنید
