خونه

چون اول گفتی نمیام,پس روحرفت وایستا

بری اونجا دیگه نمیتونی بیای بیرون ،زندگی کنار هم دیگه هرچقدر هم دو طرف خوب باشن دردسره وباعث کدورت میشه 

بگو چون نمیخام بهت فشار بیاد یه خونه کوچیک تو شهر بگیر اما روستا نمیام 

فقط اینو بگم اگه رفتی تو اون خونه ای که ساخته فکر رفتن از اونجا رو باید حالا حالاااااها بزاری کنارو پیش خانواده شوهر زندگی کنی

خوب بگو یه خونه تو روستا برات بگیره 

تو خونه مادر شوهر زندگی نمی کنی

به نظرم بزرگترین اشتباه که الان بری خونه مادر شوهر و ضربه خیلی بدی به زندگیت میزنی 

اگر همین الان محکم بگی نه من صبر میکنم که یا یه خونه مستقل برام‌رهن کنی یا بخری بعد از ازدواج یه عمر میگی خدا رو شکر

درخواستت منطقیه روحرفت بمون 

ولی لج نکن!!بازبون خوش بگو

که مگه دوسم نداری مگه خودت قول ندادی مگه قرارمون نبود همه‌جوره به فکر ارامشم باشی 

حالا زیرش نزن

بگو یه خونه تو یه حای متوسط اجاره میکنیم در عوض از یه جاهای دیگه درز میگیریم خرجامونو!

اینطوری ارامشتو تطمین میکنی بنظرم دوری و دوستی از هرچیزی بهتره چه دختر باشی چه پسر 

دخالت و تسلط و توقعات بشدت میان پایین و ارامش میره بالا

خوب تو هم‌نرو ...همون جوابی که بهت گفتم رو بهش بده 

شوهر شما خونه نداره اون خونه مادر شوهرتونه

رو حرفت بمون فقط همین ! اگه الان بری اونجا مطمین باش دیگه تموم شد و اصلا نمیتونی از اونجا تکون بخوری , بگو من اولشم بهت گفته بودم و اصلا ربطیبه درک نداره بگو ادم باید جایی زندگی کنه که تو ارامش باشه و این یکی از اصوله زندگیه اگه من تو خونه ای که توش زندگی میکنم راحت نباشم مطمینا بقیه مسایل همش تحت شعاع قرار میگیره , من خودم اول ازدواجمون مشکل شما رو داشتم و همه معتقد بودن ما باید بریم طبقه دوم خونه مادرشوهرم اما قبول نکردم گفتم یا خونه میگیری یا ازدواج نمیکنیم و شوهر منم دقیقا عین شوهر شما از ادماییه که اگه اونجا بود خرج میکرد همه کارا رو میکرد ازانس خواهرا و بچه هاشون و بچه های برادرا میشد و کلا همه چی , من رو حرفم موندم و خونه جدا اجاره کردیم الان کلی راحتم اسایش دارم و روزی هزار بار نیگم چه خوب شد که نرفتم اونجا

متوجهم گلم اگه بری خونه مادرشوهرت باید این شرایطا رو تحمل کنی تو دیگه مهمون نیستی باید حتی جاریت که همسایته میاد جلوش خم و راست شی ممکنه تو هر کارو تصمیمو تفریحتون حتی تربیت بچه تون دخالت کنن 

از خرجی و درامدتون مو به مو باخبر بشن 

که من به عنوان یه زن نه برای عراسامون همیچین شرایطی رو قبول دارم نه برای خودم !!!مگه اینکه خیلی بافرهنگ باشن و درکشون بالا که کاری به کارتون نداشته باشن

اگر الان کوتاه نیای دیگه تمومه مگه اینکه واقعا وضعتون کن فیکون شه شوهرت شهرخونه بگیره 

الان هر شرطی بذاری مجبورن قبول کنن 

بعد عروسی کارتمومه 

وشراکت باخونه شوهر کمتر جایی دیدم بدون دعوا و دلخوری تموم شه!ا

ببین تا عقدین و عروسی نکردی حرفت برو داره ولی اگر عروسی کردین دیگه نمی تونی شوهرت راضی کنی که مستقل شین 

نه اتفاقا راضیه چون هی تو گوشش میخونم که ببین داداشات رفتن تو خونه ی پدری اونوقت الان هیچی ندارن از خودشون , ادم هرچقد به بالا بالاها فک کنه بهش میرسه اگه میرفتی اونجا الان تو همون سطح مونده بودی اما الان میخوای هی پیشرفت کنی سعی میکنی پول جمع کنی که از اجاره دادن خلاص شی خونه بخری اما اونجا میرفتی راحت بودی که نشستیم دیگه و هیچوقت به فکر نمیفتادی , یا با برادرش یبار دچار مشکل شده بود هی میگم ببین اگه نزدیک بودی هی ازاین مشکلات و حرفا پیش میومد الان زندگی خودتو داری