سلام
اومدم صرفا ناراحتیم را تو سایت بگم
۱۸ سالم که بود دانشگاه قبول شدم وارد خوابگاه شدم هم اتاقی های مزخرفی داشتم به طریق های مختلف مسخرم می کردند و دلم را می شکستند ولی من خیلی خجالتی بودم و اصلا نمی تونستم حرفم را بزنم . همیشه جوری رفتار می کردم که دل دیگران نشکنه!!!! بعد وارد بازار کار شدم این تمسخرها و دل شکستن ها ادامه پیدا کرد. بعد فامیل و بعد خواهرم........و من همیشه سکوت، سکوت ، سکوت.........
الان ۱۰ سال می گذره..من یک دختره مجرد و شادم. چون برای خودم احترام و ارزش بیشتری قائل شدم. تصمیم گرفتم هر کس دلم را شکست دیگه سکوت نکنم، دیگه از شب تا صبح گریه نکنم، من هم دلش را بشکنم🤨
خواهرم دلم را شکست، شکست و شکست ولی این بار تصمیم گرفتم تا منم بشکنم. ولی جالب تر که مامانم گفت چرا دلش را شکستی😁 فکر کنم مامانم فکر کرده دل من از آهنه🤔 شکستنی نیست.
یه نصیحت به افراد خجالتی.....اینقدر سکوت نکنید چون سکوت کردن وظیفتون می شه. چون هر کسی به خودش اجازه می ده راحت دلتون بشکنه.........
سکوت تمام شد. قاطعیت شروع شد. خود خوری تمام شد.کنار گذاشتن افراد بی مصرف حتی خواهرت😜شروع شد