آیا دلیل این تفکیک را میدانید؟ آیا میدانید وجود همین تفکیک خودش باعث خجالت است؟ اصلا چه چیزی کار تفکیک را انجام میدهد؟ ذهنتان؟ دلیلش چیست؟
دلیلش رو با ترجمه بخش دوم قسمت 9 سریال Adam Ruins Everything که به خوبی دلیل چنین دیدی رو توضیح داده بیان میکنم.(سریال خیلی خوبیه پیشنهاد میکنم حتما ببینید اگه دنبال توضیح طنز گونه دلیل برخی باورهای غلطی که همیشه باهاشون دست و پنجه نرم میکنیم هستین!)
در این بخش کاراکتر اصلی دلیل این دید اشتباه رو به پسر بچه ای که دارای این دید هست توضیح میده که من سعی کردم کل صحبت های کاراکتر ها رو به صورت یه توضیح متصل به هم ترجمه کنم:
برای خیلی افراد بازی های ویدیویی به اندازه رنگ آبی مردونه هستن. (آبی برای پسر ها و صورتی برای دختر ها) اما هر دو این باورها خیلی تازه تر از اونچیزی که فکرشو بکنیم بوجود اومدن. در واقع تا قبل از دهه 1980 اینجوری مثل قانون نشده بودن. مثلا یه بچه کوچیک رو تصور کنید که موهای طلایی بلند داره، یه پیرهن بلند پوشیده، و یه کلاه زیبا روی سرشه. جنسیتش چیه؟ احتمالا اشتباه حدس زدید! من در مورد سی و دومین رئیس جمهور آمریکا فرانکلین روزولت صحبت میکردم.
قبل از جنگ جهانی دوم پسر بچه ها و دختر بچه ها یک جور لباس میپوشیدند؛ پیراهن های خوشگل! در دهه 1950 لباس های خاص یک جنسیت وارد بازار شدند که در کل انگار بزرگترها بچه هارو مثل ورژن کوچکی از خودشون لباس میپوشوندن (لباس هایی مثل شلوار و کت برای پسرها و پیراهن و دامن برای دخترها)
در دهه 1970 لباس هایی که جنسیت توشون مطرح نبود دوباره پرطرفدار شدند. تا اواسط دهه 1980 که تفاوت های پوشش برای جنسیت بچه ها دوباره مطرح شدند و انگار صورتی برای دخترها و آبی برای پسرها تبدیل به یک قانون شد!
اما این روند فقط در خصوص لباس ها اجرا نشد، در دهه 1980 بخش فروش اسباب بازی فروشگاه ها هم منحصرا به قسمت های دخترانه و پسرانه، در واقع قسمت کامیون و ماشین و قسمت عروسک ها، تقسیم شدند. در این زمان بود که همین اتفاق برای بازی های ویدیویی افتاد.
بازی های اولیه ای مثل Pong کاملا بی ربط به جنسیت بودند، دیگه نقطه پسر یا نقطه دختر معنی نداشت، در واقع بازی برای همه ی اعضای خانواده در نظر گرفته شده بود. البته شخصیت بازی Pacman پسر بود اما بازی انقدر در بین خانم ها پر طرفدار بود که وقتی موقع عرضه بازی بعدی فرا رسید سازندگان جنسیت شخصیت اصلی رو خانم کردند؛ که اسمش Ms. Pacman بود. از Ms. استفاده کردند نه از Mrs.. در واقع شخصیت جدید یه خانم مستقل امروزی بود. (عنوان Mrs. برای خانم های ازدواج کرده بکار میره. اما با استفاده از عنوان Ms. خانم پکمن یک خانم مستقل محسوب میشه نه وابسطه به همسر)
نه تنها خیلی از مخاطبین بلکه بسیاری از سازندگان بازی هم خانم بودند. در بین اولین ستارگان طراحی بازی نام کسانی مثلCarol Shaw از Atari و همینطور Dona Bailey یکی از سازندگان بازی آرکید Centipede و همچنین Roberta Williams که یکی از پیشگامان عرصه بازی های adventure و یکی از بنیان گذاران کمپانی خودش که مجموعه king's quest شون یکی از موفق ترین عناوین در بین گیمرها با هر سلیقه ای بود، میدرخشه.
اما همه اینها به لطف خراب شدن بازار بازی های ویدیویی در سال 1983 تغییر کرد. زمانی که ناشران پر طمع بازار رو با بازی های به درد نخوری مثل I Want My Mommy ، Lost Luggage و E.T. برای Atari 2600، که به عنوان یکی از بدترین بازی های ممکن خطاب میشه، پر کردند. خیلی از بزرگسالان کلا از بازی های ویدیویی دست کشیدند و بازار بازی های ویدیویی دچار رکود وحشتناکی شد.
پس وقتی نوبت به عرضه کنسول اولیه Nintendo Entertainment System (NES ) رسید، نینتندو برای بازاریابی نقشه ای طراحی کرد. به جای عرضه کنسول در بخش لوازم الکترونیکی فروشگاه ها، اونها کنسول رو در بخش اسباب بازی ها فروختند. اما در اون زمان بخش اسباب بازی ها کاملا به دو قسمت مجزا دخترانه و پسرانه، یا همون صورتی و آبی، تقسیم شده بود، اینجا بود که نینتندو مجبور شد یک طرف رو انتخاب کنه، و اونها پسرانه رو انتخاب کردند! و بعد از این بود که پشت سر هم بازی های ویدیویی رو برای این جنسیت تبلیغ کردند. (با تبلیغاتی بسیار جنسیت زده! مثلا در یکی از اونها میگه “?Willst thou get the girl?” , “Or play like one”) و بعدش کمپانی های دیگه هم همین روند رو در پیش گرفتند و با افزایش سن این جمعیت هم همینطور بازار رو به سمت این جنسیت سوق دادند. و الآن پس از دهه ها در معرض این گونه تبلیغات قرار گرفتن، بازی های ویدیویی رو به عنوان قلمرو مطلق جنس مذکر به حساب میاریم.
حالا اگه بپرسید مگه پسرها بیشتر از دخترها بازی های ویدیویی رو دوست ندارن؟ متاسفانه باید بگم این کاملا یه افسانست. به عنوان مثال تعداد خانم های بالغی که بازی های ویدیویی انجام میدن بیشتر از پسر های نوجوونه.
