اگر میدونستم زندگی اینقدر کوتاهه و نبودنت اینقدر نزدیک
هیچ شبی ازت جدا نمیخوابیدم
همه سیب زمینی سرخ کرده ها رو میدادم تو بخوری
تیکه اخر پیتزا رو میدادم خودت
میذاشتم شبا تو کنار بخاری بخوابی
صبحا که بغل میخواستی به بهونه اماده کردن صبحونه و وقت نبودن فرار نمیکردم برم تو اشپزخونه
وقتای خستگیات بیشتر ماساژت میدادم و نمیگفتم دستم درد میگیره
شبایی که خواب نمیرفتی بیشتر کنارت بیدار میموندم
کیک که میپختم سهم خودمم میدادم به تو
اگه میدونستم که یه روزی میشه نباشی
ریشاتو که میزدی و به اینه و دیوار کمی میموند غر نمیزدم بهت
غر نمیزدم که چرا لباساتو کنار اتاق ولو میکنی وشلخته ای
به جاش باعشق لباساتو بو میکردم و میزدم به جالباسی
اگه میدونستم هیچوقت قهر نمیکردم که مثلا ادبت کنم یا یاد بگیری بهتررفتار کنی
اصلا هرچی تو میگفتی همون رو میکردم نمیگفتم پررو میشه ولش کن عادت میکنه
وقتایی که ناراحت بودی بیشتر بهت محبت میکردم
وقتایی که میگفتی بیاپیشم نمیرفتم سمت کتابا و درسام و بگم بعدا الان وقت ندارم
اگه میدونستم سهمت از این دنیااینقدر کمه بیشتر برات قشنگش میکردم
واین حسرت هرروزمه که چرا کوتاهی کردم برات وقتی میتونستم دنیاتو قشنگتر کنم...
واین حسرت تا ابد باهام میمونه
