دردودل

امروز داشتم ب این فک میکردم چقد زندگیه من مزخرفه، فک نمیکنم اصن ادم ب تنهاییه من وجود داشته باشه، تازه ازدواج کردم خانواده شوهرم یه شهر دیگه هستن،بافامیلای خودمم از بچگی ارتباطی نداشتیم،رابطم با خانوادمم خوب نیس چون همش تو زندگیم دخالت میکنن، خودم هستم و شوهرم ک اونم همش سرکاره،  نه یه اشنایی داریم نه یه دوستی،هیچی، همش ب این فکرمیکنم که پیر بشم دیگه چقد تنها میشم و قطعا باید برم خانه سالمندان،حتی چن روز شوهرم میره مسافرت هم من باید تنها باشم،اخه ادم اینقد تنها باید باشه که یه دوست هم نداشته باشه،یه خرید ک میرم دلم میخواد یکی باشه اما همش تنهام، همه یه عالمه فامیل و اشنا دارن و همش تو دورهمی هستن،اما من هیچکسو ندارم، واقعا دلم میخواد زودتر بمیرم راحت بشم ازین دنیای مزخرف،حتی یه مشکلی پیش میاد یکی نیس باهاش دردودل کنم،نه خواهری دارم نه برادری نه هیچی،یکی دوبار رفتم پیش همسایمون ک یکم دلم بازبشه اما حس کردم دوس نداره دیگه نرفتم،البته بنده خدا حق داره،یه عالمه فامیل و اشنا دارن و هرروزم رفت و امد دارن،دیگ منو میخواد چیکار، همیشه فکر میکردم ازدواج میکنم از تنهایی در میام اما از شانس من خانواده شوهرم یه شهر دیگه هستن،ب این نتیجه رسیدم ک ادمی ک همیشه تو عمرش تنها بوده،هرکاری هم کنه باز تنهاست،اما واقعا تنهایی فقط واسه خدا خوبه، دعا کنید برام همین!