من خیلی آدم قانعی هستم
تو این چندسال هیچی نخواستم ازش
میگفتم پولشو نداره دلش می‌شکنه
ولی فک میکنم اشتباه کردم
باید خودمو دست بالا میگرفتم
ای کاش مثل جاریام بودم
شوهرشون دورشون میگرده
همیشه خودشونو وابسته شوهرشون نشون میدن و شوهرشون همیشه حواسشون بهشون هست
ولی من همیشه سعی میکنم مستقل باشم که باری روی دوش شوهرم و خانوادم نباشم
ولی حیف فک کنم اشتباه کردم
اونا برای مناسبتا پول قرض میکردم برا خانومشون طلا بخرن
ولی من از قبل به شوهرم میگفتم نمیخوام برام تو خرج بیافتی
من هیچی نمیخوام
شاید خنده دار باشه براتون این حرفا
ولی مغزم در حال متلاشی شدنه
با هیچ کس نمیتونم در موردش حرف بزنم
هنوز شوهرمه دلم نمیخواد ابروش پیش اشناهاش بره
پیش خانوادش ،خانوادم
خیلی تنهام
هیچ کسیو نداشتم باهاش حرف بزنم
احساس میکنم از درون دارم منفجر میشم
از شدت بعضی که درونمه
از خدا می‌خوام آرومم کنه
خیلی حال بدیه
احساس میکنم تموم این مدت گول خوردم
فقط بیست سالم بود که ازدواج کردم
چهار سال از بهترین سالای عمرمو براش گذاشتم
خیلی نیاز دارم با کسی حرف بزنم
دلم میخواد بخوابم دیگه بیدارنشم
دلم میخواد اون زنده بر نکرده خونه
همه ی دوستا و آشناها بهم میگفتن
شوهرت از تو بهتر کجا میتونست پیدا کنه
انقد که فکر و ذهنت پیش شوهرته
قلبم خیلی شکسته
خیلی داغونم
بچه نداری !؟
بهت درخواست دوستی دادم
سلام
به نظرم خیلی تند پیش نرید. کار همسرتون چی هست؟ درسته که کار زشتی انجام داده اما اگر میخواید زندگیتون ادامه پیدا کنه به امید اینکه شاید این مشکل حل بشه تنها راهش اینه که باهاش دوست باشید. حداقلش اینه که پیش یک مشاور میرید و ایشان را ارزیابی میکنه و بهتون در مورد ادامه زندگی میتونه توصیه هایی بکنه. بی خودم با فکر و خیال خودتون را نابود نکنید.
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
4 ثانیه پیش
6 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز