عصبی شدن زیاد

بسیار عادت بدی است که اندیشه‌های دیگران را بد و نادرست بدانیم و مالِ خودمان را نیک و درست، و باور داشته باشیم که هر کس عقیده و نظرِ ما را ندارد، دشمن کشور است.  اسلامی که به عدالت نرسد کفری است که لباس توحید بر تن کرده است.خطرناک ترین نوع بشر، کسی است که فهمش کم و اعتقاداتش زیاد است...........................................................یعنی واقعا کسی نبود که اعتراض بکنه؟(کلاس تاریخ سال1500) ارزش ندارد كه آدمی برای مبارزه كردن با كوته‌فكران وطن فروش، خود را آزرده سازد؛ زیرا پیروزی بر آنها هیچ ارزشی ندارند..اینهایی که میگن وضعیت الان ما بخاطر انتخابات 4سال پیشه همونهایی هستند که میگند سیل و زلزله بخاطر گناه مردم پیش میاد.خوشا آنان که خر آمدند و خر رفتند. قرارداد ایران با چین اتفاقی است که در سال ۲۰۰۳ ونزوئلا تجربه کرد. چاوز برای پرداختن حقوق کارمندان و مخارج دولت ورشکسته ش وام  سنگین از چین گرفت و مادورو این روش رو با روسیه هم ادامه داد. نتیجه نفت مجانی به جای اقساط وام پرداخت میشه. البته اونا هم لاف توسعه زده بودن! سندی که یک طرف قرارداد حتی روش نشه منتشرش کنه، حتمن که سند بردگیه.وقتی که حقیقت ما را رنج می‌دهد، دروغ می‌گوییم و آن دروغ را تکرار می‌کنیم تا جایی که دگر فراموش می‌کنیم حقیقتی وجود دارد. در حالی که حقیقت هنوز زنده است و هر دروغی که می‌گوییم بدهی ما را به آن بیشتر می‌کند. بدهی‌ای که دیر یا زود باید پرداخت شود

🤵 کاربر آقا 💔 ندونستم ای بی خبر ز دلم که بی اعتباره وفای تو هم 💔

تو دنیا فقط یکی هست که واسه من نفس میکشه اونم دماغمه😐تموم شد و رفت

هرچه آید به سرم بازگویم گذرد♡وای ازاین عمر که با میگذرد!میگذرد♥

مدرس دانشگاه، مدرس تخصصی دوره های آموزشی. مدرس نرم افزار excel, power bi, comfar, msp. Spss . کارمند پتروشیمی

فرزندم،از ملالتهای این روزهای مادری ام برایت میگویم... از این روزها که از صبح باید به دنبال پاهای کوچک و لرزان تو بدوم و دستت را بگیرم تا زمین نخوری. به کارهای روی زمین مانده ام نمیرسم این روزها که اتاقها را یکی یکی دنبال من می آیی، به پاهایم آویزان میشوی و آن قدر نق میزنی تا بغلت کنم، تا آرام شوی. این روزها فنجان چایم را که دیگر یخ کرده، از دسترست دور میکنم تا مبادا دستهای کنجکاوت آن را بشکند. با ناراحتی و ناامیدی سر برگرداندنت را میبینم که سوپت را نمیخوری و کلافه میشوم از اینکه غذایت را بیرون میریزی. هرروز صبح جارو میکشم، گردگیری میکنم، خانه را تمیز میکنم و شب با خانه ای منفجر شده و اعصابی خراب به خواب میروم. روزها میگذرد که یک فرصت برای خلوت و استراحت پیدا نمیکنم و باز هم به کارهای مانده ام نمیرسم...امشب یک دل سیر گریه کردم. امشب با همین فکر ها تو را در آعوش کشیدم و خدا را شکرکردم و به روزها سالهای پیش رو فکر کردم و غصه مبهمی قلبم را فشرد...تو روزی آنقدر بزرگ خواهی شد که دیگر در آغوش من جا نمیشوی و آنقدر پاهایت قوت خواهد گرفت که قدم قدم از من دور میشوی و من مینشینم و نگاه میکنم و آه... روزگاری باید با خودم خلوت کنم و ساعتها را بشمارم تا تو از راه بیایی و من یک فنجان چای تازه دم برایت بیاورم و به حرفهایت با جان گوش بسپرم تا چای از دهن بیفتد.... روزی میرسد که از این اتاق به آن اتاق بروم و خانه ای را که تو در آن نیستی تمیز کنم. و خانه ای که برق میزند و روزها تمیز میماند، بزرگ شدن تو را بیرحمانه به چشمم بیآورد. روزی خواهد رسید که تو بزرگ میشوی، شاید آن روز دیگر جیغ نزنی، بلند نخندی، همه چیز را به هم نریزی... شاید آن روز من دلم لک بزند برای امروز... روزی خواهد رسید که من حسرت امشبهایی را بخورم که چای نخورده و با سردرد و گردن درد و با فکر خانه به هم ریخته و سوپ و بازی و... به خواب میروم...شاید روزی آغوشم درد بگیرد، این روزهادارد از من یک مادر به شدت بغلی میسازد...!