افراد بی آن که متوجه شدند به ما درس می دهند!
تا دیروز گمان می کردم دختری هستم که در جمع دوستان و آشنایان در بیان خود مسلطم و می توانم دیگران را تحت تاثیر قرار دهم دختری که به ثبات درونی رسیده و توانایی کنترل احساسات خود را دارد . اما امروز در کنفرانس تصویری که چهل نفر شرکت کننده داشت هنگام ارائه ی کنفرانس و بیان اطلاعاتم در مورد عارفی نامی (ابوسعید ابولخیر) با تصور اینکه ۸۰ چشم اکنون به من دوخته شده و هیچ یک برایم آشنا نیست در گفتن ادامه ی جمله ام تردید کردم در آن لحظه قلبم به شدت شروع به کوبیدن و معده ام ترشح اسید خود را بیش تر کرد انگار با هم مسابقه میدادند ! با لرزش صدایم فهمیدم که چیزی به نام اعتماد به نفس در من به حداقل خود رسیده . ندایی در درونم شروع به وراجی کرد . دختر همین الآن تا بیش تر گند نزدی اینترنت رو قطع کن و بعد برای قطعی اینترنت بهانه ای دست و پا کن . نه این کار ترسو هاست آن هایی که تصمیم نمی گیرند تا مبادا تصمیم شان اشتباه باشد اگر تو بار ها در جمع آشنایان با تسلط موضوعات را مطرح کردی پس این بار هم میتوانی . ادامه دادم کل آن یک ساعت با وجود آن تپش قلب و معده درد لعنتی ادامه دادم و در نهایت با شنیدن تشویق دیگران در دل از آن ها به خاطر درسی که به من دادند تشکر کردم . چه کسی گفته که برای ادامه ی مسیر باید پر قدرت و سرشار از اعتماد به نفس بود ؟ بر خلاف کتاب های روانشناسی زرد موفقیت با اعتماد به نفس کم هم میتوان به نتیجه رسید . درست زمانی که فکر میکنید توان ادامه دادن ندارید و بعد با وجود همه ی احساسات بد نسبت به خودتان ادامه می دهید رشد فردی آغاز میشود .
