"وَ اَنصِتُوا لَعَلَّکُم تُرحَمُونَ"
(و خاموش شوید امید آنکه مشمول رحمت شوید!)
ترجمه ی دقیق "اَنصِتُوا" سکوت نیست. آن فراتر از سکوت متعارف است. سکوت خود واژه ای عربی است و ریشه اش "سَکَتَ" است. وقتی صدایی در بیرون نباشد، آن سکوت است. اما این "اَنصِتُوا" است و ریشه اش "نَصَتَ" است. آن به مفهوم خاموشی همه جانبه است. خاموشی ای که از درونت نشأت می گیرد و آنگاه بیرون تو را فرا می گیرد. در این کیفیت؛ هم زبان، هم ذهن و هم قلب در سکوت به سر می برند. بی خواهش و بی آرزویند. نرم و پذیرایند. و این همان مراقبه ی اصیل و تمام است. ای دوست، تمام آگاهی های ناب و دریافت های بزرگ، آغازشان از همینجاست. تمام کرامات عجیبه و تحولات عظیمه از این کیفیت سر بر می آورند. این مفهوم از خاموشی است که موجب وصول به رحمت مطلقه الهی است. ساده تر بگویم؛ این خاموشی همان تسلیم محض است.
بر گرفته از مجموعه نکات قرآنی
مسعود ریاعی
