سلام بچه ها من اومدم راجع به خودم بگم و ازتون راهنمایی هم بخوام ممنونم که وقت میذارید و میخونین ❤
من چهارده سالم بود که عاشق شدم زود بود واسه این حرفا ولی خب از دید همه این یه عشق بچگونه و ساده بود ،این کسی که دوسش داشتم از آشناهامون بود و خب هر گونه ابراز علاقه و ... ای خطرناک بود و ممکن بود همه بفهمن البته واسه اون موقع
خب
خب
خببببب
خلاصه که دوسال غرورم اجازه نداد برم سمت طرف و شجاعانه ابراز علاقه کنم البته توی این دوسال هر شب عکساشو نگاه میکردم و هر لحظه بهش فکر میکردم جوری که دیوونه میشدم
....
خب...😒
بعد از دوسال رفتم جلو و غیر مستقیم بهش ابراز علاقه کردم یعنی فقط یه پیامی دادم و گفتم که اگه یکی از دوست داشته باشه چیکار میکنی؟البته اینی که گفتم خیلی بچگونه بود و الان این حماقتم و میفهمم
اختلاف سنیمون حدود پونزده سال بود و این خیلی زیاد بود و خیلیا میگفتن که اشتباهه مثه دوستام و ... یا سریا هم وه میگفان عشق بچگیه و فراموشس میکنی اون طرف هم با پیامم بهم درخواست دوستی داد خیلی راحتتر از چیزی ک فک میکردم
ما حدود دو سال باهم رابطه داشتیم دور از چشم خانواده و بخاطر آبرو و این حرفا و این واسه یه دختر 17-18ساله زود بکد یه جورایی کور بودم ایعنی خودمو زده بودم به کوری یه سری رفتاراش درست نبود حرف اطرافیانم که میگفتن لشه و دخترباز و ... باور نمیکردم
خلاصه که ما رابطمون خیلی پیش رفت در حدی که به هم محرم شدیم و حدود یکی دو ماهیی باهم زندکی میکردیم البته اینم بگم که من از مدرسه و... جیم میزدم تا باهاش باشم و واقعا عشقم پاک بود
