چند ماهی بود توی یه دنبای تاریک دست و پا میردم از وقتی که جواب آزمایشام مثبت شده بود و چشام شیاهی و رفت و خودمو بین هزاران دوا و دارو سرم و سوزن پیدا کردم ،از وقتی که فهمیدم که دچار یه مریضی سخت شدم و اینقدر قوی که میتونه از پا درم بیاره ...الان دقیقا جلوی آیینه بودم داشتم خودمو بدون موهای بلند که چندین سال زحمت بلند شدنشون را کشیدم و مثل مادری که مراقب بچشه ازشون مراقبت کردم ،صدای در منو به خودم آورده بود ،پدرم بود تنها کسی که همه جوره حامیم بود کسی که سعی داشت منو از این دنیای تیره و تار و سرد و نمور که همه جاش عنکبوت بسته نجات بده و سوق بده به سمت روشنایی
منتظرم بود ،قرار بود موهامو با موزر کوتاه کنه ،خودم خواسته بودم ،یه دفعه از دست دادنش از ذره ذره از دست دادنش بهتر بود ،دوست نداشتم هر روز خودمو زجر بدم
موزر که رفت بین موهام فهمیدم چقدر با دنیای خودم فاصله گرفتم ،وقتی اون طره های سرکشو از سرم جدا میکرد و می افتادن پایین و با چشای سردم بهشون زل زده بودم فهمیدم چقدر درونم سنگ شده بودم چیزی که براش 20سال زحمت کشیده بودم حالا در عرض 20ثانیه داشت به راحتی ازم دور میشد
ولی وقتی خودمو تو ایینه دیدم حس کردم درونم یکم زنده تر شده ،انگار روحیه چنگنده تری گرفته بودم ،انگار از دست دادن یه چیز باارزش بهم نشون داده بود باید برای چیزایی که چیزای که دوست دارم بجنگم .دستای پدرم که روی شونه هام نشست دیگ مثل گذشته صورتم زار و گرفته نبود ،دیگه مریضیم جلو چشمام اونقدر بزرگ نبود که بتونه از پا درم بیاره
و دیگه من اون دختر شعیف و شکننده نبودم
حالا من قدرتمند تر و سرکش تر از چیزی بودم که میخواست وجودمو مال خودش کنه
با خودم عهد کرده بودم تا اخرین توانم برای جنات خودم و خلاصی از این چیز سمی بجنگم
مثل سربازی که برای حفظ وطنش از جونش مایه میزاره
من یک انسانم و اگه بخوام میتونم یه دنیا رو تغییر بدم
حالا دنیای من زرد بود همونقدر شفاف همونقدر روشن و دل گرم کننده مثل خورشید
ژینا نوشت🐚
@دلوینت دلوینت عزیز این متنو ب عشق خودت نوشتم چون خوب میدونم روزای سختی رو سپری کردی و داری میکنی
ولی بدون ما همع منتظرتیم ما همه نگرانتیم و یقین دارم ک خوب خوب میشی
گل دختر اگ اذیتت کرد نوشتم عذر میخام
