من خیلی تنهام. نه از پدر شانس اوردم نه از مادر، با هیچ کدوم رابطه خوبی ندارم، دلم میخواد برم یه جایی که هیچوقت نه ببینمشون نه صداشون به گوشم بخوره. اینا رو از روی ناسپاسی و اینا نمیزنم، واقعا بدی هایی که در حقم کردن قابل توضیح و توصیف نیست، علیرغم همه مشکلاتی که داشتم و دارم همیشه سعی میکنم روحیم رو حفظ کنم ولی یه وقتایی مثل الان احساس شکست و دل مردگی میکنم. به نظرتون علائم افسردگی دارم یا هر کس دیگه ای توی موقعیت من بود همینطوری میشد؟