آتش انتقام

خلاصه خرجی ندادن .خساست و اخلاق بد و بی خیالی و بی مسئولیتی در قبال من و در قبال خونه رو هم به دست بزنش اضافه کنید...خلاصه من هرجایی گفتم منو میزنه یا انکار میکرد یا یه آتویی از من جور میکرد و به خانواده ی سادم نشون میداد (مثلا اسمسی که دو هفته ی قبل بهش داده بودم و نفرینش کرده بودم یا فوشش داده بودم) خانواده ی ساده ی منم میگفتن تا تو اینکارا رو میکنی ما دهنمون بسته اس، حتی چند بار به هرکس و ناکسی رسید گفت زنم جیغ و داد میکنه اونام میگفتن تو باید ساکت باشی تا ما حرفمون پیش باشه و بتونیم ازت دفاع کنیم..تو رو خدا جامعه ی مارو داشته باش، شوهرم منو کتک میزنه من حتی نمیتونم آی بگم یا جیغ و داد کنم ، خلاصه اینکه هیچ کس پشتم نبود، پیش مشاور رفتم با هزار زور و خواهش و تمنا و هزار دردسر راضی شد بیاد مشاوره اونم برا اینکه خودشو جلو دیگران تبرئه کنه، فقط پولکی بود و میخاست کتاباشو بفروشه هرچی بهش میگفتم اصلا شوهر من کتاب نمی خونه اصلا سوادشو نداره بعد مشاور ناشی ازش میپرسید کتاب میخونی اونم الکی میگفت اره مشاورم دوباره یکی دیگه از کتاباشو معرفی میکرد میگفت اینو بخرید خوبه..تازه این مشاوری که میگم یکی از معروفای اینجاس خیر سرش....خلاصه

خلاصه این چیزا و موش دووندنای جاریم که طبقه پایینه و سرد شدن بیشتر و بیشترمون از هم باعث شد یه شب که رفتم خونه مامانم دیگه خونه راهم نده.....بعد از اون شب با کلی منت و خفت و خواری و کلی جریان و حرف زدن و واسطه شدن فامیل باز اومد دنبالم منم که دیدم اگه خونه ی ننم اینجوری بمونم باعث خفته بهتره برم پیشش بعد از خونه ی خودم، خودم درخواست طلاق بدم بهتره...اومدم خونه خودم ولی چه اومدنی که هر لحظه به یاد اون شب میوفتم و به یاد خنده ی جاریم که خوشحال بود از اینکه شوهرم منو بیرون کرده آتیش میگیرم، یکم خشم و عصابنیتم که فروکش کرد تصمیم گرفتم بمونم و زندگیمو بسازم از هر راهی بگید امتحان کردم(محبت...توجه

....سکوت.....مظلوم نمایی....سکوت موقع دعوا...هرررررچی....قهر.....قهر خونه ی مامانم...)

تا که دیدم هیچ کسی هم هیچ کاری برام نمیتونه بکنه این شد که دوماه پاشدم رفتم خونه مامانم و به همه گفتم قصدم جداییه اما چ شورشی شد...از جهنم برام بدتر شد خونه بابام....خلاصه منم منتظر زنگ شوهرم موندم .بلخره زنگ زد اما اصرار نداشت یعنی مردی نیست که با اصرار و زبون بازی بخاد منو برگردونه کلا اگه یه بار بهش بگم نه اونم دیگه میره و پشت سرشو نگاه نمیکنه منم خیلی جدی بهش گفتم دوتا خواسته ازت دارماگه قبول کردی بیا دنبالم....

هستین ادامشو بگم؟؟؟

اره خلاصه بهش خیلی جدی گفتم من ازت میخام به خاطر هیچ کسی با من دعوا نکنی و دوم اینکه دست بزنتو بزاری کنار برا همیشه به هیچ دلیلی حتی تلنگرم نزنی بهم.....اینارو براش نامه نوشتم و دادم دستش گفتم من میدونم هر انسانی بلاخره یه عیب و ایرادی داره و منم خواسته ی زیادی ازت ندارم نمیخام کلا خودتو تغییر بدی چون منم قطعا از عیب و ایراد مبرا نیستم ولی این دوتا خواسته خط قرمز منه اگه روزی برسه که اینارو انجام ندی ازت جدا میشم(یکمم آب و تابش دادم و پیاز داغشو زیاد کردم و دادم دستش حالا نمیخاستم طلاق بگیرم فقط میخاستم چون کسی کاری برام نتونست بکنه خودم یه ذره چشم ازش بگیرم) اونم گفت باشه قبوله...

اومدم خونه خودم و یکی دوهفته باهام عالی برخورد کرد جوری که روی ابرا بودم و جریانای اول عروسیمو داشت یادم میرفت تا اینکه به جای دست بزن شروع کرد فوش دادن به مامان بابام که همیشه از اون حمایت میکردن و انقد بهش احترام میذاشتن ..تازه فوش معمولی هم نه فوش خیلی بد....خلاصه گذشت و گذشت تا سر همین فوشا من جوابشو دادم و اونم کوبید تو صورتم هیچی نگفتم و رفتم تو اتاق گفتم بزار بال و برگ بهش ندم من که نمیخام جدا بشم پس بزار اینو جدی نگیرم

جدی نگرفتن همانا و کتک زدن با شدت بیشتر و با وسایل مختلف همان

پریشب کتک بدی خوردم با دسته جارو انقد زد رو بدنم که دسته جارو خم شد...بعدم پاشو گذاشت روی گردنم و انقد فشار داد که وقتی داشتم از حال میرفتم ولم کرد(همه ی اینا سر پنج دقیقه دیرتر رسیدن به خونه ی ننش بود، کلا همیشه دعواهای ما سر یکی دیگس، و سر چیزای پوچ که من تقصیری ندارم اما نسبت ب من خیلی بدبینه و باعث میشه فکر کنه مثلا تقصیر منه دیر رسیدیم خونه ننه اش