تحملم تموم شده.. انگار یه آدم دیگه ای شدم..مدام غمگین و عصبی ام..با خودشم که حرف نمیزنم اصلا... ازین بابت هم ناراحتم میگم نکنه نفرینم کنه( بخدا خیلی توی این13 سال از دستش کشیدم دیگه آدم سابق نیستم و نخواهم بود)
شوهرمم مثل من ناراحته.شرایط جدا شدن هم توی این شرایط اصلا وجود نداره
فقط برای درد دل اینا رو گفتم
بیشتر توضیح بده
😕من نگرفتم
باهم تویه خونه اید
درسته سخته ولی باید به فکر خودت باشی تا کی میتونی اینطور تحمل کنی باید به خودت انگیزه بدی خودت رشد بدی به خودت برسی
چطوری ادیتت میکنه؟
منم مثل توام اما با یه تفاوت که ما خونه داریم نمیزارن بریم خونه خودمون.
سلام. عزیزم اگه قبول کنی ۹۹ درصد مادرشوهرها عروس دوست نیستن، تحملش واست راحت میشه. مثلا مادرشوهر خودم: واسه دختر هاش مثل فرشته نجاته، پسرهاشم نبینه دلش میترکه، ولی عروس انگار هووشه
همون اوایل نباید قبول میکردی چه خونه ای مگه این همه کار میکنین یا از پول ارث نمیتونستین یه خونه نقلی بخرین که خودتونو گرفتار کردین .الان پدرشوهرم مادرشوهرم پیرن از ما خاستن نگهشون داریم به من میگن سند به اسم شوهرت میزنیم ولی ما پیشت بمونیم من گفتم نه همه با هم نوبتی نگهشون داریم.خونه میشه خرید اما ارامش و جوانی نه
الان نمیتونین بگین نمیخاییم بیاین باهم نگهش داریم؟
