🌷شعرهای من،،،

مصرع چالش

"بی تو احوال دلم عین زمستان سرد است"

 کاش در آخر فصل، مژده ی یاران برسد

 بی تو دل در به در شهرِ غم و غم زده هاست

آخر قصه که ای کاش به سامان برسد

دست وپا هر چه زدم دور شدم از دل تو

ای خدا معجزه ای ، دست به دامان برسد

غصه را هر چه نوشتیم نشد کمتر از آن

شاید از راه دعا ، درد به پایان برسد

حال من باغ جوانی ست خزان دیده ولی

لبِ هر غنچه تمنا ،که به باران برسد

سالها ساکن ویرانه و خفاش شبم

کاش در طالع من مرغ غزلخوان برسد

نازبانو

"باران شو و با آمدنت خیس و ترم کن"

مهمان شب و بوسه ی صبحِ سحرم کن

آواره شدن در دل دنیای تو زیباست

سرگشته و حیران و مرا، در به درم کن

من مست نفس های تو و عطر تنِ تو

گلواژه بچین از لب و لب را شَکرَم کن

من را به سرانجام بَدم خواندن واما

بیهوده پسندگشتم و ، عمرم هدرم کن

شرطم شده که جان بدهم لحظه ی دیدار

جانم بِستان، بر تو حلالت سپرم کن

در انجمن عشق و شب و شمع و شبستان

پروانه ام آتش به من و بال و پرم کن

در بزم الفبا به جز از عشق چه گویم

از راه  بیا در غزلم ، مفتخرم کن

عمریست به درگاه خدا گشته دعایم

یا رب  تو مرا قسمت آن یک  نفرم کن

نازبانو

امشب از باران نمی خواهم مرا شاعر کند

امشب از  باران تو را ، هر دم تمنا می کنم

می شوم عاجز ترین بیمار عشقت نازنین

تا بگویی درد عشقت را مداوا می کنم

آن قدر  من می نشینم بر سر راه و گذر

با همین چشم انتظاری صبح فردا می کنم

وعده ی دیدار چون دادی بیایی خانه ام

چشم را آئینه و خود را فریبا می کنم

کوی و بام خویش را با عشق آذین میزنم

دل به دریا می زنم ،دل را رسوا می کنم

آب و جارو می کنم هفت کوچه تا منزلگهم

ریسه می بندم به شهر و شور و بلوا می کنم

من چگونه پر گشایم سوی تو جانان من

بارها تکرار و تمرین با خود آن را می کنم

عمرشب کم میشود هرگز نمی آیی ز در

وحشت هر لحظه را ،با خنده حاشا می کنم

واژه و شعر و غزل دیگر به دردم چاره نیست

 لا علاج است درد من، با ناله سودا می کنم

#نازبانو

دیدی که بهار رفت و دلم را خبر نکرد

وقت رفتن شد و از کوی من گذر نکرد

سودای دل از آتش عشق سوختنش بود

 او مرد خطر بود وبه عشقم خطر نکرد

گاه منتظر معجزه و گاهی هم فسون

هزار ورد و دعایم به قلبش اثر نکرد

گویی بُریده بود از من و چشمهای من

به وقت وداع نگاه به چشمان تر نکرد

روشنی صبح در گرو چشم های او

نماند و شبم را به سحر مفتخر نکرد

نازبانو

"بسته راه نفسم بغض و دلم شعله ور است"

حال من گم شده ای نابلد و در به در  است

زندگی رود روان بود و چه غافل بگذشت

لحظه ها جاری وعمری که تماماً هدر است

روز هایم  همه  رویای خوش کذب و دروغ

جان بدادم به عشقی که فقط دردسر است

درد من باغ خزان دیده و پژمردن عشق

با درختی که تبر خورده ،ولی بیخبر است

چه بنالم من از آتش  افتاده به دل

چه بگویم  دلی را که به فکر گذر است

راه پر پیچ وخم عشق یقین می گذرد

به سلامت نرسد آنکه به ترس خطر است

دورتر گشتم از افلاک و غم آدمیان

 ساکنم  بطن جهانی که مرا یک نفر است

وای از آن یک نفر و کل جهانم هیهات

حاصلش درد فراق ست و غمی بی ثمر است

نازبانو

"صورتت تصویر زیبایی ست در قاب نگاه"

صورت زیبای تو تلفیقی از خورشید و ماه

کیش و ماتَم با نگاهت ، از نفس افتاده ام

 وقت تسلیمم رسید مانند شاهی بی سپاه

من که می سوزم ز هجران  تو و درد فراق

عمر من کم می شود ،با وعده های گاه و گاه

بی قراری شد نصیبم،کاسه ی صبرم شکست

در مَثَل چون کوه بودم ، حال گشتم مثل ِکاه

خوب می دانم که پایانِ غمم بی حاصل است

می نویسم با غزل ، احوال دل از اشک و آه

گاه مُحرم می شوم با یادی از چشمان تو

گاه مرتد می شوم بر حسی از جنس گناه

من نه آغازم کنون ، نه نقطه ی پایان شدم

واله و سر گشته ام ،  با حسرتی در نیمه راه

نازبانو

“دانی که حال خوب من این روزها ، از حال توست”

 این خنده های سرخوشم وابسته بر احوال توست

گفتی که کل هستیم از زندگی لبخند توست

لبخند من در  زندگی تصویری از آمال توست

گفتم من هم از راه عشق سهمی دهم در راه دل

یک دل به کلی آرزو ، آن هم تماماً ،مال توست

امشب تفال میزنم ، بر حافظ و دیوان عشق

حال خوش مستانه ام امشب به یمن فال توست

گاهی ملامت می شوم بر حال زار عاشقی

رسوایی چشمان من ازآن لب و از خال توست

باری بهانه می کند ، بانو میان شعر خود

در هر غزل سرشار تو،هر واژه  را دنبال توست

#نازبانو

“کاش باران بشوی تا غزلم تر بشود

درهوای نفست واژه معطر  بشود

ها بِکُن شعر مرا، با دم عیسایی خود

تا که هربیت غزل عالی و بهتر بشود

دل و دلشوره مرا زار و پریشان کردند

تو بیا از بر من دلهره ، کمتر بشود

اندکی راه بیا با  دل رنجیده ی من

تا که عشقت به سرم از همه سرتر بشود

آرزوی من بیمار در این حال خراب

درد عشق تو بجانم ، بد و بدتر بشود

عشق تو بارگهی کن به حریم دل من

تا دلم  در حرمت مثل کبوتر بشود

#نازبانو

جای خوبی نیست دنیا ، از تو من را دور کرد

درد هجران را ، به قلب عاشق  من زور کرد

غصه را  پوشانده بودم در حجاب چشم ها

اشک ها طغیان گشت و چشم را مجبور کرد

شرم بادا  ! بازی نامرد روز و روزگار

قلبهای ما دو تا را عاشق و مهجور کرد

شِکوه ها دارم فلک را از جفای سرنوشت

از جنون مهرم زد و بر عالمی مشهور کرد

"دوستت دارم "چه رازی دارد و با گفتنش

چشم های دلبران را این چنین مغرور کرد

نازبانو

دست من نیست اگر دل نگرانم چه کنم

سینه تنگ آمده با رازِ نهانم ،چه کنم ؟

من غزلخوان توام ،دست خودم نیست دلم

بی تو با لُودِه گی روح و روانم، چه کنم ؟

گفته بودم به خدا چشم دلم می بندم

شورعشقت به سرم باز همانم، چه کنم ؟

مدعی میشوی از ناله ی جانسوز شبم

دوری آتش زده ،بر تاب و توانم ،چه کنم ؟

حرف ازخشکی دریا، زدنم  یک سوز است

عطش یاد تو افتاده به جانم، چه کنم ؟

طعنه بر عیب نزن،این همه رِندی مرا

در ره کوی تو ،بی نام ونشانم، چه کنم ؟

من همانم که گفتم به دلم دردی نیست

دیدمت ! بعدتواین حرف ندانم چه کنم ؟

گنه بخت منست اینکه تو مجنون نشدی

من خودم یک تنه لیلای زمانم، چه کنم؟

 نازبانو

این روزها لبخند ، بر روی لبانم نیست"

جزآه و جزماتم، در جان وجهانم نیست

 آکنده شده یادم ، از خاطر و از یادت

غیر از نشان تو ، در فکر و زبانم نیست

ترکم نکن ای جانا ،دور از تو، می میرم

تو میروی و انگار جانی به روانم نیست

رفتی و از آن لحظه تاریک شده دنیا

ماه هست ولی نوری درماه شبانم نیست

با واژه ی رفتن ها ، صد باره می گِریم

نه شعر و ،نه شوری نه حال بیانم نیست

از آتش هجرانت، تنهای خودم سوزم  

فریاد رسی اینجا، با دادِ امانم نیست

من غرق به دیروزم از اینکه چرا رفتی

افزون تر از دردم برحال الانم نیست

این طرح لبخندت ، در پرده نمی ماند

جز جام ز چشمانت ، در سرّ ِ نهانم نیست

در قسمت من شاید این بود ز تقدیرم

شاید به نبودن ها، با من بمانم نیست

بغضی به لب  مانده ، از فصلِ خزان من

سرشار از دردم حاشا که دهانم نیست

نازبانو

شاعرم ،در شعر من ، هر واژه معنا می دهد

بیستون معنای شیرین سوز دل ها می دهد

قیس مجنون می شود ، تا ذکر لیلا می دهد

چشم ها می جوشد و تفسیر  دریا می دهد

خواب و خال و چشمها معنای رویا می دهد

فال حافظ در غزل ،  معنای یلدا می دهد

عشق در دلواپسی ، با حس زهرا می دهد

انتهای شب نشینی ، صبح فردا می دهد

یاوه گویی ها ی من ،احوال شیدا می دهد

الغرض این گونه گویم، با تو معنا می دهد

"ساولان" در حسّ من معنای نیما می دهد

نازبانو#  

"تا کجای قصه باید درد را همراه شد"

تا کجای درد باید، گریه را  ناگاه شد

راه گم شد در میان نیمه راه زندگی

انتهای زندگی را  تنگه ای  بیراه شد

عاشقان را زارکردم با زبان عاشقی

ناله ها ارزانی این ماتم دلخواه شد

راه را هر چند رفتم آخرش منزل نبود

آسمان هم ناگهانی در  شبی بی ماه شد

نرخ دل ارزان بوده ، از قضای عاشقی

سرسپرده بادها را قیمتش چون کاه شد

درد را یوسف به چشمان پدر ترسیم کرد

باب شد چشم انتظاری، لحظه ها جانکاه شد

عشق را بیهوده دیدم در دل سوزان شمع

هر پری راشاپرک دید، شعله هم گمراه شد

سوز دل را من دیدم در میان واژه ها

شعر هایم تا ابد با درد و اشک و آه شد

 چشم را گفتم نَبار ای وادی ویرانه ها

دیدی آخر در غزل ها عشق هم اکراه شد

#نازبانو

"عاشقم باش  نرو بعد تو من میمیرم

 می شوم آه به دامانِ تو را میگیرم

گر نگاهم نکنی می شکنم در دل خود

تو نباشی بخدا از همه کس دلگیرم

عهد کردی به دلم عاشق زارم باشی

همه ی ثانیه ها فکر و قرارم باشی

روزها گرم شوم در دل خورشیدی تو

ماه گردی به شبم ،با شب تارم باشی

عشق تو جار زدم از ته دل خندیدم

گل لبخند ،  به باغ لب تو بر چیدم

سر سپردم به آوای دل عاشق تو

ماه را چشم تو درصورت شب میدیدم

یادباد آنشب عشقی که تو را بوسیدم

گفتی تکرار بکن از سخنت ، خندیدم

گفتی تکرار قشنگست به عشق من وتو

لب گزیدم به خجالت ، نِگَهم دزدیدم

شهره در عشق شدم با دل خودبالیدم

بارها شور  تو را ناله زدم ، نالیدم

فکر کردم که تو هم مثل خودم عاشقی

من همیشه بسرم  شیره ز عشق مالید

ظالمانه به رخم نیم نگاهی کردی

عشق تو در نظرم، روی سیاهی کردی

آه، لعنت به سیاهی شب و چشمانت

قسمت چشم مرا چشم به راهی کردی

نازبانو

“رفتنت اتفاق تلخی بود ، اینچنین پشت عشق را خم کرد"

بعد رفتنت نمی دانی ، درد این عشق چه ها به قلبم کرد

گناه دل را نفهمیدم ،سکوتِ تو دردم افزون کرد

تمام روح و جانم  را ،به درگیر این سوال مبهم کرد

 مرا به احوالی غریبانه ، تمام شهر به من خندیدند  

چه کرده بودم به چشمانت،این دلم راشکسته ازغم کرد

هوای آسمان قلبم را ، به ابرهای سیاه پوشاندی

 لحظه ها را تمام باریدم، غصه من را ز غم دمادم کرد

 تار و پودم به آتش چشمت شعله ای کشیدو پرپرشد

وعده ی پوشالی آغوشت بهشت را به من جهنم کرد

قلم به میان دستهایم ، ناله ای زده و از درد چکید

 عذاب رفتنت من را ، به نوشتن این غزل مصمّم کرد

#نازبانو