🌷شعرهای من،،،

دلتنگ توام ، ای تو همانی که ندارم

با رفتن خود برده ای آرام و قرارم

وقت است بیایی و ببینی دل زارم

با آمدنت رد قدمهای تو را لاله بکارم

برگرد و بیا جانِ دلم، نیست قرارم

برگرد و بیا ای همه ی دار و ندارم

بعد از تو نبوده که دمی غصه نبارم

با حسرت و غم نام تو را هی بنگارم

تا آمدنت ثانیه ها را بشمارم

بر راه قدم های تو جانم بسپارم

برگرد و بیا جانِ دلم نیست قرارم

برگرد و بیا ای همه ی دار و ندارم

ماهم تو کجایی که اسیر شب تارم

 بعد از تو پاییز شده فصل بهارم

ای دار و ندارم ،ای یار و نگارم

روشن بکنی چشم دلم،چشم خمارم

برگرد و بیا جانِ دلم نیست قرارم

برگرد و بیا ای همه ی دار و ندارم

نازبانو

هر که آمد اندکی ما را پریشان کرد ورفت

چشمهارا با غمش همواره گریان کرد ورفت

با دل درد آشنا ! آخر چه می خواهد فلک

از تمام بازیش بامن به دامان کرد ورفت

خوب میدانست این پیر کهن ! از درد عشق

از سر عمدش، مرامجنون دوران کرد و رفت

از قضا و از قَدَر ، تا نامُرادی های عشق !

حاصل عمر تباهم را، به پایان کرد و رفت

سینه ام پر شد زغصه درد من ناگفته ماند

من همان باغم زپاییزی که طوفان کرد ورفت

این چنین در محفل شعر وادب یادم کنید

ناز بانویی" به شعرش آه و افغان کرد ورفت

#نازبانو

"خیره ام در چشم خیست، حسرتم را درک کن"

 خیره ماندن عادتم شد، عادتم را درک کن

دست وپا گم می کنم ،با یک نگاه سرسری

عاشقم ، زارم ، نَزارم ، حالتم را درک کن

کینه ورزی میکنم  من، با همه،از این سبب

چون ببینم مهربانی ! نفرتم‌ را درک کن

اینکه میگویم تو را ، کمتر فریبا کن خودت

از حسادت نیست جانم ، غیرتم‌ را درک کن

من سراسر پر شدم از یاد و نام و خاطرت

در وجودت محو گشتم، غایتم را درک کن

گر تو را در هر نفس ،جانم صدایت می کنم

بی حیایی نیست جانا ، عصمتم را درک کن

از دل وجان می پذیرم ، طعنه ها با دیدنت

 می شوم عزلت نشینت ،خلوتم را درک کن

عشق بازی سخن با واژه ها از بهر توست

 در میان شعر هایم ، صحبتم را درک کن

#نازبانو

من با دل و جان آمدم،ای نا مسلمان رفته ای

آتش به دامان  آمدم ، ای نامسلمان رفته ای

گفتند مرا دلداده ای ، دل دادی  و آزاده ای

اینگونه میدان آمدم ، ای نامسلمان رفته ای

در کوی تو افسون شدم،دل دادم و مفتون شدم

مجنون به دوران آمدم، ای نامسلمان رفته ای

 من با دلی درد آشنا، باسینه ای ماتم سرا

زار و پریشان آمدم ،ای نامسلمان رفته ای

َدیگر نمی گویم سخن ،ازعطر و بوی پیرهن

با ماه کنعان آمدم ، ای نامسلمان رفته ای

با من مدارا کن کمی ،ای کاش میماندی دمی

شاید خرامان آمدم ، ای نامسلمان رفته ای..😔

#نازبانو

سر آن ندارد امشب  که برآید  آفتابی

دمی از یاد نرفتی، نه به  بیدار و  خوابی

راز دریای مه آلود،به نگاه من و تو نیست

نه دلم صدف بماند و، نه تو آن گوهر نابی

مثل پیچکی تنیدی به دل وجان من ای جان

هر چه پیچید به جانم ، به دلم داد عذابی

نشدم غافل از عشقت، همه را بیازمودم

به سوال بی جوابی به جواب بی حسابی

نشدی گم به میانِ های و هوی بی قراری

نه به سرمستی جامی، نه به لذت شرابی

منم و بار گناهم ،چه بخواهم، چه نخواهم

عطشم با تو فراوان ،که نه آبی، نه سرابی

شایداز لاف به شعرم که نفهمی که چه گویم

که کسی ندیده کس را به چنین حال خرابی

#نازبانو

عمری به هر کوی و گذر گشتم که پیدایت کنم

این مُرده ی بی روح را، حیِّ نفس هایت کنم

 هوش از سر من میبری، با واژه های دلنشین

حرفی نزن جانان من ، یک دم تماشایت کنم

اینجا حسادت می کنند،بر ما و بر احساس ما

از چشم بدخواهان خود، باید که اِخفایت کنم

گر نابَلد در عاشقی ، یک امشب و با من بمان

با عشق بازی های خود ، غرقِ تمنایت کنم

در انتهای شب بیا ،  دلخسته و پر تب بیا

 در یک شب رویایی م، مدهوش رویایت کنم

تا میرسی از راه دور،آغوش بگشایم تو را  

با عشوه و ناز و ادا ،عشقم هویدایت کنم

عابد فریبی جانِ من ، کارم گذشته از حیاء

چون عالمی را عاشقِ چشمانِ شهلایت کنم

#نازبانو

"منم و سینه ی تنگم نه دلی نه غمگساری"

نه به دل امید ماندن ،نه به ماندنم قراری

به که گویم ازغم خود، که بدانداز دل من

نزند طعنه به جانم، به من و دردِ خماری

به جوانیم بدهکار،  لحظه های زندگی را

در دلم همیشه بوده، حسرت ودردِ نداری

نحسی طالع شومم،همه در غم و جدایی

که مرا چنین دعا کرد،همه ی عمر بباری !؟

هر که آگاهِ دلم شد،سر افسوس تکان داد

 به که مبتلای گشتم به چنین حالِ نزاری؟

عمر خود، تباه کردم به قرار بی محالی  

روز ها به آه وزاری، همه شب به زنده داری

اینهمه حقارتم چیست؟ به هوای بی وفایی

چه غریب ماندی ای دل،به دلت یادِ  نگاری...

من پُر ازخالیم اما، به دلم بار گران است

گم شده در پس کویی ، به گرفتار غباری

زنده ام گرچه به ظاهر،مرده در باطن خویشم

نه مرا چشم به راهی، نه دلِ امید واری

#نازبانو

وقتی بسان خورشید از گوشه ای برآیی

یا همچو ماه تابان، از ظلمتم سر آیی

روشن کنی  دل و جان با روی آفتابت

جان را دهم به جانت ،از راه جان بیایی

هر چند اشک ریزم در حسرت فراقت

با بوسه های وصلت آسان شده جدایی

دمساز مرغ عشقم ،اما به گوش جانم

جز از لبت شنیدن خوشتر نشد نوایی

من بد زبانم اما، شیرین زبانی ام کن

در عهد بد زبانان،شیرین ترین بلایی

بال و پرم شکستند با طعنه وملامت

تنها پناه من باش،بی چون وبی چرایی

از جور نارفیقان، جانم به لب رسیده

سر ریز گشته صبرم ای مه لقا کجایی؟

 تردید را روا نیست در آمدن تعلل

چون آمدی به راهت جان میکنم فدایی

نازبانو

"ای کاش تو باشی و از این درد بگویم"

 از غصه و بغض و نفسِ سرد بگویم

با من بشینی لب هنگامه ی صبحی

دل  را بسپاری ، به رخِ زرد بگویم

جزنام تو در شعر و سخن هیچ نباشد

از درد به روی دل شبگرد بگویم

از حال نزار وغم و ماتم و اندوه

از بار مصیبت که به سر کرد بگویم

هر لحظه دلم را به بازیچه گرفتی

این عشق به روزم چه آورد بگویم

هرگزمرا خنده به لب ،کسی نبیند

از داغ دل و بانی نامرد بگویم

دیوانه شدم بسکه مرا رانده ای از خود

بنشین به تو از این من پر درد بگویم

نازبانو

“گاهی شروع خنده ات ، یک  بغض دارد در نهان”

گاهی میان گریه ات ،  هق می زنی با سوز جان

افشرده ام لبهای خود ، خاموش باشد آه من

 این تلخی لبخند ها، از حال دل گوید فغان

در انتهای بی کسی ، آرام می گویم به دل

بیهوده  نجوا میکنی  با سوز ناکوک زمان

باید شبی در خلوتم با دل کمی نجوا کنم

تا از سر شوریده گی سر را نبازد بر زبان

 اینگونه بی تابی نکن ،آهسته  لب ها را ببند

باران نمی آید دگر ، ای نو شکفته در خزان

ای ماه من ای جان من ای درد بی پایان من

ابن زاریت از بهر چیست،گاهی از آن گاهی امان

اینجا به کار عاشقان نسبت فراوان می دهند

درعشق صلیبت می کنند،با طبل رسوایی عیان

#نازبانو

چالش شعر

“بودنت معنیِ زیباییِ دنیای من است”

آن نگاهت مژده گوی صبح فردای من است

می نویسم با دلی زاهد فریب و حال عشق

خنده های دلکشت شور الفبای من است

چون نفس میمانی و بر زندگی هستی بقاء

بودنت در زندگی باید وَ امّای من است

گم شده دنیای من در گرمی آغوش تو

ذکر نامت روی لب ازحالِ رسوای من است

فخر من بر عاشقان در محفل دلداده گان

آنکه می آید شبی قامت به رعنای من است

لیلی و شیرین و عذرا در دل افسانه ها

دختران این زمین دراصل ، معنای من است

#نازبانو

"از تو می گویم، فضای شعر زیبا می شود"

واژه ها با عطر تو خوب و فریبا می شود

در خیال عاشقم پر می زنم تا کوی تو

با تو کابوس شبم، تعبیر رویا می شود

چون نسیمی دل گشا، دل می بری از باغبان

بلبل هم با دیدنت،سرمست وشیدا می شود

ناز چشمی میکنی، با ناز می خندی به من

راز لبخندت برایم ، صد معما می شود

تارکِ دنیای خویشم با خیال بی کسی

صورت چون ماه تو تصویر شبها می شود

گاه میخوانم تو را همزاد دشت و لاله ها

گاهی هم  چشمان تو آئینه معنا می شود

دین ودل یکجا به یغما می بری در یک نگاه

چون قمار عاشقان با عقل سودا می‌شود

عهد می بندم به دل، با دیدنت گیرد قرار

دل که می بیند تو را، غرق تمنا می شود

بارها تکرار عشقت می کنم'، اما  دلم

مشق خود گم میکند، محو تماشا می شود

ناخدایی نابلد هستم که از درماندگی

دل به دریا می زند راهی دریا می شود

شهریاری می کنم در شعر خود با عشق تو

مصرع پایانی ام عشق ثریا می شود

نازبانو#  

“در دلم حرف های ناگفته، در گلو بغض های طولانی”

بر دلم زخم های بی پایان ،حاصل غصه های پنهانی

طعنه ی اشک های ماتم را می نویسم برای خاطرها

زاده ی درد های پُر ابهام ، عاشقی از دیار ویرانی

 اشک  باریدم به جنس درد،آسمان دلم به تنگ آمد

این منم خرابی یک شهر  ،حاصل چشم های طوفانی

زهرخندی به روی لبهایم ،باور لاعلاج یک درد است

مانده در غم دلم گرفتار و سینه شد قفس به زندانی

دین و دل را مفت بخشیدم ،با خیال و نگاه رویایی

خوب میدانم سرانجامِ  قصه ی عشق‌های عصیانی

گرچه شعرم پر از غم واندوه، خواهشم را تماشا کن

بامنِ دست به دامانت ، واپسین لحظه های پایانی

نازبانو

"عاشق شدی اما چرا ، این گونه حاشا می کنی"

با سوز دل میخوانی و ، در سینه نجوا می کنی

با دست مرا پس میزنی،با پا به پیشم میکشی

گاهی به زخمم می زنی، گاهی مداوا می کنی

طوفانی ست چشمان تو، پارو شکسته قایقم

چون جزر و مدی بی امان ،با موج دریا می کنی

دردی سوای دردِ من ، با مِن مِن صد واژه ها

وقتی قرار عاشقی ، موکولِ فردا می کنی

دیوان عشق و عاشقی در کار ما از غم نوشت

با وعده های پوچ خود ، چون فال یلدا می کنی

احوالیم در عشق تو، دل را به عصیان می بری

از کوی خود می رانی و ، از نو تمنا می کنی

فرهاد نباشی جانِ من ، با ادعّای بیستون

من را میان ناکسان ، شیرینِ دنیا می کنی

جادوی شبها میشوی، در التهاب لحظه ها

گاهی تعمد در من و درصبح فردا می کنی

با هر نگاه آتشین ،  آتش به جانم می زنی

آخر مرا با شعرخود، رسوایِ رسوا می کنی

نازبانو

"ابرِ بارانیَم و حال پریشان دارم"

گرچه آرام ولی، ناله ی طوفان دارم

گریه سر می دهم و باز به تنهایی خویش

آه در سینه ی خود،  سوز فراوان دارم

من تحمل نکنم سختی این بار به دوش

آتشی بیشتر از وسعتِ دامان دارم

سینه را چون بگشایم در آن می بینید

زخم در زخم به این چاک گریبان دارم

غم من زاری احوال دل چلچله هاست

در دل چون قفسم، ناله ی پنهان دارم

باز هم کوچ پرستو شد و ماتم زده ام

باغ متروکه ام و شاخه ی عریان دارم

وقت دل کندن و رفتن به شبی میمیرم

کنج ویران دلم ، شام غریبان دارم

گره کار من اعجاز ، به پایان نرساند

 سیم آخر زده ام ،حالت عصیان دارم

قافیه گم شده در حال پریشانی شعر  

من به پایان غزل دیده ی گریان دارم

#نازبانو