🌷شعرهای من،،،

دور از دل  دیوانه نشستن سخت است

 دل دادن ودل را نبریدن سخت است

همه از عهد و وفا شعر و غزل می خوانند

عهدرا بستن وعهدی نشکستن سخت است

#نازبانو

امشب اگر یاری کنی ای دیده طوفان می کنم

بر می کشم آهی زدل،آتش به دامان می کنم

دستی به سازم می برم تا شور شیدائی زنم

با ناله ی جانسوز خود؛صد دیده گریان می کنم

گر مژده گوی کوی یار،آرد نشان از مهر او

چون عقل سویی افکنم،با عشق عصیان می کنم

آخر چرا گم گشته ای ،در بین هر شعر وغزل

من درد هجران تو را با شعر عنوان می کنم

#نازبانو

"این چیست که چون دلهره افتاده به جانم"

آتش زده بر خاطره و روح و روانم

آنقدر مرا برده به رویا که همیشه

در حسرت اینم که در این خواب بمانم

من منتظرم تا که نسیم از سر کویش

عطری برساند به دل زار و فغانم

چشمان سیه، باده نابی که در آن هست

ای کاش از آن می ز نگاهی بچشانم  

گر قسمت دل ، درد جدایی است از این عشق  

این بار خدا ، مرهم و درمان برسانم

#نازبانو

مثلِ هر شب هوسِ عشق خودت زد به سرم

 منم آن قیس جفا دیده همان در به درم

غیر لیلا نکند چاره ی زین درد ز من

گو نخواهم وَ برانید طبیبان ز برم

#نازبانو

دلداده ی غمهایم،محزون وپریشانم

از سوز دلم گویم،با دیده ی گریانم

در بزم وصال خویش،جز خویش نمی یابم

من ماندم ودل مانده در کلبه ی احزانم

بر غربت دل امشب ،باید غزلی گویم

افلاک به تنگ آیند از زاری وافغانم

امشب به دل ناکام چون شام غریبان شد

بر ماتم این حسرت یک عمر غزل خوانم

#نازبانو

دوستت می دارم و بیهوده پنهان می کنم

 لحظه ای دیگر ز شوقم باز عنوان می کنم

چون بدیدم روی تو  احوال من اینگونه شد

غرق افکار خودم ،این می کنم،آن می کنم

گه گرفتار غمم از دوریت در آتشم

چون به تنگ آید دلم،فریاد و افغان می کنم

ای خدا آشفته ام آخر دلیل کار چیست؟

اینکه گویندم هوایی با خود ،حیران می کنم

من خودم را عالمی در دهر می دیدم و لیک

واله و مفتون شدم رفتارِ نقصان می کنم

خویش را گم کرده ام  گویا منی در کار نیست

عقل مغلوب دل است ،شرمنده اذعان می کنم

حالتم هر کس بدیده عشق نامش می نهد

آری عاشق گشته ام،بیهوده کتمان می کنم

#نازبانو

مثل باغی سبز در یک روز بارانی قشنگی

لاله ای در بین گلها ،رخ نمایانی قشنگی

ظلمتی افتاده اینجا روشنی بر دیده   نیست

 در  دل تاریک شبها ماه تابانی قشنگی

چون که آبی ،آبشاری،  در دل هر کوهساری

آسمان در سینه داری ،بس که الوانی قشنگی

چون که امواجی ز دریا ،میبرد دل را تماشا

لو لو ئی جا مانده ای از بحرطوفانی قشنگی

گویمت ای تک ستاره؟ نه تویی ،زیباترینی

افزون از زیباتری ،گلچین ز دورانی قشنگی

هرچه از تمثیل وتفضیل شعرکردم تا بگویم

حوری هستی آشکارا،چون که شیطانی قشنگی

#نازبانو

 من همانم که شبی عشق به تاراجش برد

بگرفت تیر بلا، نقطه ی آماجش برد

نوری از جانب معبود به سویش آمد

 آیتی شدبه دلش ره زده معراجش برد

#نازبانو

شده در خانه خود، به نام زندان باشی

بی نیازی چو کنی، دست به دامان باشی

غصه را جرعه کنی چون قدحی سر بکشی

بزنی دایره را  زار و پریشان باشی

چشم تنگی بکنند، خنده ی مستانه زدی

بشوی مضحکه ،در بزم رفیقان باشی

هر چه توجیح کنی ،از هدف کار دلت

شده باور نکنند، خسته و نالان باشی

هرچه خوبی بکنی رنگ ریایی بزنند

شده دلسوخته و دیده ی گریان باشی

#نازبانو

 یادها رفتند و ما هم میرویم از یادها

در گلویم مانده بغضی  از دل فریادها

 حس تلخ بی کسی آتش بجانم میزند

گه سراغم را بگیر از ابرهاو بادها

 تلخی افسانه را از بیستون آورده ام

گه به آغوشم بکش در حسرت فرهاد ها

سخت لبریز غمم باری به فریادم برس

بشنو این آه مرا،در های وهوی دادها

 می زنی  زخم زبان میسوزد آهم آسمان

میدهم  سر را چنین بر تیغ این جلادها

#نازبانو

رقص باد اندر  میان گیسوانت دیدنیست

عطر تن پوش حریرت دلکش وبوییدنیست

گونه هایت را بنازم،سیب سرخی چون به باغ

شهد شیرین لبانت،همچو گلها چیدنیست

***

اَبروان چون کمانت میل  وصلم می دهد

‌

چشمهایت نور دارد درس بذلم می دهد

تیر مژگانت چوبنشیند دلم خنجر زند

عاقبت این چشم وابرو حکم قتلم می دهد

***

این همه افسونگری مغرور می سازد تورا

در میان دلبران مشهور می سازد تو را

اینهمه شعر و غزل در وصف روی ماه تو

عاقبت بر وصلتم مجبور می سازد تو را

***

 آه تا کی ز سفر بازنیایی، بازآ

آشفته خیالم ز غم و دردجدایی باز آ

وعده کردی که ایام بهاران  آیی

سالها رفته اگر هست وفایی بازآ

گرچه آزرده شدی ،راه به بیراهه زدی

توکه بخشنده ی بی چون و چرایی باز آ

تا نیایی دل من نوحه ی غم میخواند

وَتوکم طاقت وبی جور وجفایی باز آ

چشم یعقوبی من کور شد از درد فراق

پیرهن گشته وبا عطر صبایی باز آ

نازبانو

دل من تنگ شده هر که را یاد کنم...

سینه ام سنگ شده  برکه فریادکنم؟...

زده طوفان به برم، شده ام آواره

خانه ام سیل زده ،،گرچه آباد کنم

 بِبُریدم قفسش مرغک دل را بپرد  

بال مرغم شکسته ار چه آزاد کنم

دوستانم همه آوار مصیبت دیدند

 دست از شانه بریده با چه امداد کنم؟

غزلم مرثیه شد،سوز ز بیتش پیداست

شعر من شور ندارد هر چه بیداد کنم!

#نازبانو

نگو از یار ،،

بگو اغیار،،،،بخوان جلاد و استکبار

چنان میسوزم ای یاران

زده آتش به جسم وجان

 کجا گویم ز درد خود

شدم چون نقطه در پرگار

نگو از یار،،

بگو اغیار،،،بخوان نامردِ ناکردار

چنان غارت شدم از دل

غنیمت داده شد پیکر

کجا افتاده ام آخر

شدم چون زار و بی مقدار

نگو از یار،

بگو اغیار،،،بخوان بیرحم ودل آزار

چنان بندم به زندانی

که افتادم به زنجیری

کجا جویم رهایی را

شدم نالان ،حزین و زار

نگو از یار ،،

بگو اغیار،،بخوان بار مصیبت در دل آوار

چنان ماندم به زیر تلّ خاکستر

نه دم دارم نه یارای نفس بر من

شدم قربانی ادوار

نگو از یار،،

بگو اغیار،،،بخوان اغیار،،،

نازبانو

نگو باران ..من از باران گریزانم

من آن ابرم،پر از بارم

تلنگر گر زنی بر من

چنان رعدی بر افشانم

بسوزم کل دنیارا

نگو باران ..

منم  طوفان همان، طوفان نا سامان

همان شوریده و ویلان

که ناگه میدرد هستی نه هوشیاری نه سر مستی

چونان باغی به پاییزی که ناگه میشود عریان

نگو باران....

منم دریا،همان دریای بی پروا

اگر  آرامم ! ....آرامم...

درون سینه ی زارم هزاران رازها ها دارم...

که می گیرم...که می بخشم...

گهی از درد لبریزم...

اگر از غصه سر ریزم

چونان دیوانه میگردم

نه از تحقیر میترسم نه از زنجیر میترسم

نه از تقدیر میترسم....

بسان موج سرگردان

که گشته واله وحیران

هزاران باره این دل را

به ساحل میزنم پیوند

نازبانو