درد دل دارم

بچه م خیلی زود به حرف افتاد. خدا رو شکر باهوشه. مثل بزرگترها رفتار می کنه و درک بالایی داره. یکی دیگه از ترس هام از تو جمع رفتن اینه که بچه م زود حرفها رو ضبط می کنه. نمونه ش دیشب یه لحظه پاش به مبل خورد و گفت لعنتی و سریع از همه معذرت خواهی کرد بدون اینکه من ازش بخوام. بعد یکی از بچه ها به بچه م فحش داد. مادر شوهرم فکر کرد من تو جمع نیستم جلو بقیه گفت اینا اصلا جلو دهن بچه شون رو نمیگیرن و بچه هر چی می خواد میگه. خدا می دونه چقدر همیشه سعی می کنم تربیتش کنم. اجازه اشتباه کردن رو داره ولی یادش دادم که باید اشتباهش رو تصحیح کنه.

حریم خصوصی خیلی برام مهمه. واقعا رنج می کشم که تو همه چیز دخالت می کنند. بین بچه ها داوری می کنند و جوری رفتار می کنند که بچه من بی ادبیه و همه اونا برترند. واقعا از زندگی با خانواده همسرم خسته شدم. کم آوردم. خیلی حرف دارم‌. 

امشب همسرم میگه سیاست نداری چرا وقتی یکی یه چیزی میگه جوش میاری. ۲ ساله مسافرت هم نرفتم که حداقل چند روز ازشون دور باشم.

تا الآنم که بچه م ۴ سالشه استرس درس و تحصیل و اینا رو دارم. 

همیشه میگم کاش این استایل زندگی رو، اینکه دنبال پیشرفتم و ... را جایی دور از خانواده شوهرم تجربه می کردم.

واقعا اشتباه محضه. ولی بقیه فکر می کنن میشه تحمل کرد.

قرار نبود ماندگار بشیم. محل کار همسرم شهر دیگه بود و قرار بود چند ماه بعد عروسی جابجا بشیم. هیچ مدل حمایتی نداشتیم تا اینکه شوهرم بعد کلی ماجرا شغلش عوض شد و تو این خونه ماندگار شدیم.

😂

این بیماری قوز بالا قوز شد. 

کل فامیل همسرم کرونا دست به دست چرخید.‌ هر هفته یه بیمار جدید با این حال هر هفته تو خونه جمع میشن. ۲ ماه تموم خودم رو قرنطینه کردم و هیچ جا حتی خونه مامانم هم نرفتم. 

مهمونی هاشون تمومی ندارم. هر هفته کل خانواده جمعند. وسط هفته هم مهمونی های جاریام برقراری. 

از برگزاری نماز جماعت هفتگی و اینا نگم دیگه.

اونوقت همسرم توقع داره اینقدر نگران بچه نباشم. میگه از بس نگرانی ماسک داشته باشه بچه استرسی میشه. بذار با بچه ها بازی کنه. واقعا کلافه شدم.

یعنی کار من اشتباهه؟