درنزد پروردگار ذكوريت و اناثيت معنا ندارد، انسانيت و حقيقت واحد وجودی آدمی مطرح است، «یَا أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُواْ رَبَّكُمُ الَّذِی خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ وَخَلَقَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَبَثَّ مِنْهُمَا رِجَالاً كَثِيراً وَنِسَاء ...» نساء، آيه ۱. ای مردم پروا بگيريد از آن پروردگاری كه شما را از «نفس واحده» و در واقع از يك نفس يا تك سلول، يك حقيقت واحد و ... خلق كرده است. بر ديگری برتری نداريد، ملاك برتريتان تقواست در حقيقت اصل و گوهر ذات واحد دارند.
آيه ذيل به رشد فكری همه انسانها (زنان و مردان) را اشاره میكند: وَاللّهُ أَخْرَجَكُم مِّن بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ لاَ تَعْلَمُونَ شَیْئاً وَجَعَلَ لَكُمُ الْسَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ (نخل آيه ۷۸)يعنی«و خدا شما را از شكم مادرانتان در حالی كه چيزی نمیدانستيد بيرون آورد و برای شما گوش و چشمها و دلها قرار داد، باشد كه سپاسگزاری كنيد».
چهرههای مورد نظر خداوند در قرآن كه مستقيماً به آنها اشاره شده عبارتند از: حوا (زوج آدم)؛ همسر حضرت نوح؛ همسر حضرت لوط؛ همسران حضرت ابراهيم(ساره و هاجر؛ همسر فرعون(آسيه)؛ خواهر و مادر حضرت موسی؛ ملكه صبا (بلقيس)؛ همسر عمران، همسر زكريا؛ مادر مريم؛ حضرت مريم؛ زن ابولهب؛ همسران پيامبر اسلام.
نمونههای آيات آفرينشی (منشأ برابری جوهری و عينی زنان و مردان): «...جَعَلَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجاً ...» (شوری آيه ۱۱) «از خودتان برای شما جفتهايی قرار داد...» «خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا ...» (زمر ، آيه (۶ «شما را از نفسی واحد آفريد، سپس جفتش را از آن قرار داد...»
«هُوَ الَّذِی خَلَقَكُم مِّن نِّفسٍ واحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنها زَوجَهَا لِیَسكُنَ إِلَيها...» (اعراف، آيه ۱۸۹) «اوست آنكس كه شما را از نفس واحدی آفريد و جفت وی را از آن پديد آورد تا بدان آرام گيرد»، «وَأَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَیْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنثَى » (نجم، آيات ۴۵ـ۴۶) «و هم اوست كه دو نوع میآفريند: نر و ماده».
«یَا أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُواْ رَبَّكُمُ الَّذِی خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ وَخَلَقَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَبَثَّ مِنْهُمَا رِجَالاً كَثِيراً وَنِسَاء ...» (نساء، آيه ۱)؛ «ای مردم از پرودگارتان كه شما را از «نفس واحدی» آفريد و جفتش را [نيز] از او آفريد، و از آن دو، مردان و زنان بسياری پراكنده كرد،»
«یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوباً وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ» (حجرات، آيه ۱۳)؛«ای مردم ما همه شما را از زن و مرد آفريديم و آنگاه شعبه های بسيار و فرق مختلف گردانيديم تا يكديگر را بشناسيد بدرستی كه بزرگوارترين شما نزد پروردگار با تقواترين شماست.» آيه فوق تنها ملاك برتری انسان را عمل صالح میداند كه ناشی از اراده انسان است و تصريح بر برابری جنسيتی و اينكه همه انسانها از يك درجه ارزش انسانی برخوردارند.
«وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَكُم مِّن تُرَابٍ ثُمَّ إِذَا أَنتُم بَشَرٌ تَنتَشِرُونَ . وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْكُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِكَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَكَّرُونَ» (روم، آيات ۲۰ ـ۲۱)«و از نشانههای او اين است كه شما را از خاك آفريد: پس بناگاه شما [به صورت] بشری هر سو پراكنده شديد. و از نشانههای او اينكه از [نوع] خودتان همسرانی برای شما آفريد تا بدانها آرام گيريد، و ميانتان دوستی و رحمت نهاد. آری، در اين [نعمت] برای مردمی كه میانديشند قطعاً نشانههايی است».