۳۶ ساعت نخوابیدم و فقط راه رفتم ...
فردا هم باز ۳۰ ساعت باید ره برم و ....
احساس میکنم یه زمانی برام میرسه که یهو بزنم زیر همه کاسه کوزه های زندگیم از نظر علمی
و راحت و با آرامش بشینم خونه پیش بچم.
پرستاری
چرا ایقد راه رفتی؟
من جای تو پادرد گرفتم
ببخشیداینده ها ینی دکترمیشی
واقعا بمون خونه پیش بچت استراحت کن زندگی کن ۳۰ ساعت راه رفتن خیلی سخته
احساس میکنم اشتباه انتخاب کردم
مخصوصا اینکه همه بهم میگن وای تو رفتی زنان؟ تو مال زنان نبودی که
به این فکر میکنم که وقتی آدم خیلی راحت این دنیا رو ول میکنه و میره ...حتی شاید زمانی که اصلا فکرشو نمی کنه
انقد ارزش داره زجر کشیدن؟؟؟؟؟
همش میگم عمومی خیلی بد نبود
فکر میکنم زندگیم همش مال مردم بوده تا حالا
خودم همیشه تو حاشیه بوده لذت هام.
خیلی به انصراف فکر میکنم
من هم شرایط شما رو داشتم
البته رشته من متفاوته ولی سختی رشته مون شبیه به همه
راستش من نشستم روی کاغد مزایا و معایب رشته م رو نوشتم، سود و منفعتش برای زندیگیمو نوشتم، خواسته های خودمو از زندگی نوشتم بعد تصمیم ام رو قطعی کردم.
شما هم همین کار رو بکن. بخصوص از همسرت کمک بگیر.
با توافق همدیگه تصمیم نهایی بگیرید.
حقیقتا از نظر من عمومی بودن مشکلی نبود ولی الان که تخصص رو گرفتم خیلی خوشحالم که انصراف ندادم. به چند سال سختی کشیدن می ارزید.
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستجدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
