تمام جهانم
شعرتو شد .
دستهایم را به قلم سپردم،
از تو نوشت .
باران را دیدم ،
نام تو را می بارید .
من مانده ام در
انبوهی از مهر تو .
تو تمام غزلهایم شدی ،
ناتمام...ابدی
تمام جهانم شعر تو شده .
عمری شکسته های دلم را بدون تو
با قطره های اشک به هم بند میزدم
با آنکه درد توی دلم شعله می کشید
اما همیشه پیش تو لبخند میزدم
*یک نفس، باتوکشیدن، به جهان می ارزد
ساعتی باتو، به صدسال زمان می ارزد
لحظه ای خیره به چشمان توو مست شدن
به سبوی همه ی باده کشان می ارزد
غنچه ی خنده ،که بر روی لبت می شکفد
به هزاران گل لبخند زنان می ارزد
ارزش بودن همراه شما، درمقیاسی ست
که به اندازه ی هرگنج نهان می ارزد
تابشی را که نگاهت به دلم می ریزد
به شب و گنبد الماس نشان، می ارزد
دست من بی شمابه دامان سعادت نرسد
زیر پای شما ، نثار سر و جان ، می ارزد
عشق تا در بزند، دل به تپش می افتد
تپش عشق، به شور وهیجان می ارزد
عاشقی ، باگذر عمر ندارد ربطی
عشق، در منظرچشم همگان می ارزد..
منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن
گاهی پر از شعری ولی حس سرودن نیست
گاهی قفس باز است و میل پر گشودن نیست
من تازه فهمیدم که دنیا با چنین وسعت
حتی برایم گوشه ای هم جای بودن نیست
گر تو ای دل عاشقی پروانهوار
از سر جان درگذر مردانه خوش
نه که جان درباختن کار تو نیست
جان فشاندن هست از پروانه خوش
