صبح که از خواب پامیشم احساس غم بزرررگ پوچی گاهی چشامو باز میکنم گریه میکنم تا غروب بدون هیچ دلیلی حوصله هیچ کس و ندارم دلم میخواد تنهای تنها باشم یه زمانی حس میکردم اگه عزیزانم تب کنم من میمیرم شبا موقع خواب فکر میکنم حتی اگه نباشن هیچ حسی بهم دست نمیده یعنی حتی به نبودشون فکر نمیکنم آرزوهام خیلی کوچیکن مثل یه موزیک یا فیلمدیدن با همسرم که هیچ وقت نشده چون دوس نداره میگه سلیقت با من جور نیست همیشه من پا به پاش به سلیقش احترام گذاشتم خسته ام بشدت گاهی اینقد دسشوییمو نگه میدارم تا مرز خیس کردن خودم میرم خلاصه داغونم با کوچکترین چیزی گریه م میگیره نمیتونم جلو خودمو بگیرم مثلا فقیری تو خیابون ببینم همونجا گریه میکنم حتی نمیتونم کنترل کنم یا کافیه یه فیلم یا موسیقی یکم غمگین باشه من زاااار میزنم اصلا نمیفهمم چمه
فشار زندگی تورو این طوری کرده عزیزم
سعی کن حالت رو خوب کنی !
با چیز هایی که میدونی باهاش سرگرم میشی!
این طور که میگی همسرتون باشما اختلاف نظر داره
خب باهاش صحبت کن ! بهش بگو حال و روزم این طوریه
.ببین عزیزم این دل نازک شدنت به خاطر اینکه دلت از زندگی پره
برو کوه و تا میتونی فریاد بزن و گریه کن!
عبادت کن و خدارو فراموش نکن اصلا
باخدا زیاد حزف بزن اون حالت رو خوب میکنه
اینم بگم بعد دخترم خیلی بدتر شدم دخترم بیش فعاله ۷ سالشم هست دکترم تشخیص داده ولی همسرم نمیپذیره
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستجدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
23 ثانیه پیش
39 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز