بچه ها بیاین میخوام از داستان عشقم بگم براتون البته چیزی که میگم نصف اون اتفاقا هم نیس و برای اینکه خیلی طولانی میشه خلاصه تر نوشتم براتون
فقط اگه میخواین بگین دروغه و این چیزا همین الان از تاپیک برید و اینکه تا آخرش بمونید و بهم بگید که نظرتون چیه و چه تصمیمی بگیرم بهتره!❤
بگو
بگو اول یه پبامم بده گمت نکنم
بگو عزیزم
من از بچگی توی خانواده سرشناس خیلییی خیلی مذهبی تقریبا سنتی بزرگ شدم اما خودم حدودا مذهبی و خیلی مدرن بودم و یه دختر مغرور و تخس که خیلی لجبازی داشت....
انقد که گاهی لجبازی هام انقدری زیاد بود که برای چیزی که خانواده یا هرکسی دیگه که موافق نبود میخواستم بهش برسم حسابی لج میکردم و تلاش میکردم برای انجامش یا داشتنش و اگه حس میکردم قراره با منت بهش برسم بیخیالش میشدم هرچند که گاهی بعدشم کلی پشیمونی داشتم و حسرت اما بازم به همین روند ادامه میدادم....
بحرف
لایک لدفن
علاوه بر این آدم درونگرایی بودم و هیچ وقت هیچ حرف و درد و دلی با کسی نمیکردم...
همیشه گوش میدادم و راهنما بودم از همون سن پایین....
توی نوجوونی بودمو اوج غرورم فکر میکنم ۱۲ ، ۱۳ سالگی به خودم اومدم دیدم عاشق یکی از پسرای فامیلمون شدم
یه پسر مذهبی اما شیطون و شوخ به اسم محسن که ۵ سال از من بزرگتر بود....
رفت و آمدمون تقریبا زیاد بود و توجهاتش رو توی خونه امون
حس میکردم اینکه انگار اونم توی این خونه دلش گیره....
خب
لطفا لایکم کنید بعد بیام بخونم نترکونید فقط❤
همه جا شیطنتشو داشت پیش ما که میومد خیلی خجالتی و سربه زیر میشد با یه ریزه شیطنت....
گذشت و گذشت ۵ سالی و من همچنان با عشقش میسوختم و میساختم چون به شدت دختر مغروری بودم و به هیچ وجه حاضر به ابراز احساسم نبودم و توی خانواده مذهبی ابراز احساس یه دختر کار جالبی نبود....
من سال ها بی سر و صدا تحمل کرده بودم اما از درون شعله ور بودم از حسی که بهش داشتم و کاری نمیتونستم بکنم
همیشه بین ما سکوت و بود و سکوت...
حتی حرفی هم با هم نمیزدیم....
از قضا یک روز محسن بلاخره حرف دلش رو زد و سکوتش رو شکست...
اما اون روز حرف دلش من نبودم...
کسی که دوستش داشتم
کسی که شب ها با عکسش میخوابیدم و تا صبح از نداشتنش اشک میریختم
هستین که ادامه بدم؟؟؟؟
