این متن رو دیروز برای وبلاگ دخترم نوشتم گفتم اینجا هم بزارمش
عادت کرده ام! هر روز صبح که بیدار می شوی، بعد از شست و شوی و شیر -اگر گرسنه باشی- می آورمت و گذارمت در حال خانه روی تشک های صورتی ات که کنار هم می اندازمشان و رویشان را ملافه می کشم. دور این فضای حدوداً دومتر در یک و نیم را بالش می گذارم تا محدوده ات مشخص شود و خدای ناکرده بیرون نیایی و زبری فرش روی نازنینت را نیازارد و پرز و پشم فرش به چشم و دهانت ننشیند و شیشه و قاشق و میوه ات را نیالودد!
عادت کرده ای! تا می گذارمت زمین از سمت چپ غلت می زنی و انگار که موتورت را روشن کرده باشی روی سینه شروع به رفتن می کنی و خود را به مرز می رسانی. چند وقتی است که می توانی بالش ها را رد کنی و با انگشتان ظریف و لطیفت طرح فرش را دنبال. خوشت می آید از دست کشیدن بر انحنای گل ها و برگ ها و ساقه ها. گاهی با انگشت خواب فرش را جا به جا می کنی. گاه صورتت را می گذاری روی فرش و گهگاه نیز می روی به سمت ریشه های فرش و با اشتیاق در دست می گیریشان و به دهان می بری! بعضی وقت ها انگار چیزی را در فرش نشانه گرفته باشی، به سمتش می روی و با دستان کوچکت رسیدن به هدف را تجربه می کنی و شاد می شوی و شور بر می داری!
چند روز پیش، نگاه می کردم؛ تو را و ارتباطی را که با آن همه طرح و نقش و رنگ برقرار نموده بودی. رفتم به دوران کودکی...سه یا چهار ساله بودم که کنکاش در فرش های پذیرایی خانه ی مامان برایم حکم حل معما را داشت. می گشتم و می گشتم و از پیدا کردن قرینه و تکرار طرح های مختلف سر ذوق می آمدم.همیشه از نگاه کردن به طرح و نقش وسط فرش لذت می بردم...فرش خانه آقاجان خدا بیامرز را یادم می آید. همان که در راهروی پایین بود. طرح فرش جوری بود که برای ما نوه ها یک زمین لی لی آماده به حساب می آمد. یک حبه قند از کنار سماور بر می داشتیم و ساعت ها سرگرمش می شدیم...
دخترم!
فردا صبح که برخیری مثل هر روز دورت را بالش چینی می کنم اما راستش را بخواهی عبورت از آن بالش ها و رسیدنت به فرش قند در دلم آب می کند! شاید این "فرش بازی" مرحله ای از تربیت شرقی تو است! آن همه پیچ و تاب و رمز و راز...آن همه زیبایی آن همه گل و طرح و نقش که با هنر دستان هنرمند پیش هم نشسته اند، ارزش لمس انگشتان جستجو گرت را دارد و مگر می شود فرزندی را بدون این فرش ها "ایرانی" بار آورد؟!
عادت کرده ام! هر روز صبح که بیدار می شوی، بعد از شست و شوی و شیر -اگر گرسنه باشی- می آورمت و گذارمت در حال خانه روی تشک های صورتی ات که کنار هم می اندازمشان و رویشان را ملافه می کشم. دور این فضای حدوداً دومتر در یک و نیم را بالش می گذارم تا محدوده ات مشخص شود و خدای ناکرده بیرون نیایی و زبری فرش روی نازنینت را نیازارد و پرز و پشم فرش به چشم و دهانت ننشیند و شیشه و قاشق و میوه ات را نیالودد!
عادت کرده ای! تا می گذارمت زمین از سمت چپ غلت می زنی و انگار که موتورت را روشن کرده باشی روی سینه شروع به رفتن می کنی و خود را به مرز می رسانی. چند وقتی است که می توانی بالش ها را رد کنی و با انگشتان ظریف و لطیفت طرح فرش را دنبال. خوشت می آید از دست کشیدن بر انحنای گل ها و برگ ها و ساقه ها. گاهی با انگشت خواب فرش را جا به جا می کنی. گاه صورتت را می گذاری روی فرش و گهگاه نیز می روی به سمت ریشه های فرش و با اشتیاق در دست می گیریشان و به دهان می بری! بعضی وقت ها انگار چیزی را در فرش نشانه گرفته باشی، به سمتش می روی و با دستان کوچکت رسیدن به هدف را تجربه می کنی و شاد می شوی و شور بر می داری!
چند روز پیش، نگاه می کردم؛ تو را و ارتباطی را که با آن همه طرح و نقش و رنگ برقرار نموده بودی. رفتم به دوران کودکی...سه یا چهار ساله بودم که کنکاش در فرش های پذیرایی خانه ی مامان برایم حکم حل معما را داشت. می گشتم و می گشتم و از پیدا کردن قرینه و تکرار طرح های مختلف سر ذوق می آمدم.همیشه از نگاه کردن به طرح و نقش وسط فرش لذت می بردم...فرش خانه آقاجان خدا بیامرز را یادم می آید. همان که در راهروی پایین بود. طرح فرش جوری بود که برای ما نوه ها یک زمین لی لی آماده به حساب می آمد. یک حبه قند از کنار سماور بر می داشتیم و ساعت ها سرگرمش می شدیم...
دخترم!
فردا صبح که برخیری مثل هر روز دورت را بالش چینی می کنم اما راستش را بخواهی عبورت از آن بالش ها و رسیدنت به فرش قند در دلم آب می کند! شاید این "فرش بازی" مرحله ای از تربیت شرقی تو است! آن همه پیچ و تاب و رمز و راز...آن همه زیبایی آن همه گل و طرح و نقش که با هنر دستان هنرمند پیش هم نشسته اند، ارزش لمس انگشتان جستجو گرت را دارد و مگر می شود فرزندی را بدون این فرش ها "ایرانی" بار آورد؟!
