من مسلمانی بتو آموختم دردت چه بود؟
توشه راهت به عشق اندوختی گرمت نبود؟
می فروشان ، چون خروشان آمدی در راه من
چون لباس دینِ خود برتن نکردی جان من سردت نبود؟
اذان گفت برم نماز تو بفرست میام میخونم😊
خدا کند که تو شاعر شوی چنان شاعر
که شعرهای تو را ورد هر زبان بینم
به فتح قاف غزلهای ناب برخیزی
و من به چشم جهان در نظاره بنشیم
هزار سعدی و حافظ احاطه ات کردند
چنان شود که ببینم تو را نمیبینم
ببینمت که شکوفا شدی گلستان وار
از آن گلی که من از باغ شعر میچینم
به خاک من که رسیدی غزل بخوان لطفا
که بی نیاز از الطاف حمد و یاسینم
قسم به حال قشنگم به وقت هر دردی
همیشه مرهم شعر تو داده تسکینم
من و تو کاش که هم عصر رفتگان بودیم
به جان شاعرتان خصم عصر ماشینم
شکوه شعر معاصر رفیق یعنی این
فدای دوست شدن برتر است از آیینم
ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما
آب روی خوبی از چاه زنخدان شما
عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده
بازگردد یا برآید چیست فرمان شما
کس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت
به که نفروشند مستوری به مستان شما
بخت خواب آلود ما بیدار خواهد شد مگر
زان که زد بر دیده آبی روی رخشان شما
با صبا همراه بفرست از رخت گلدستهای
بو که بویی بشنویم از خاک بستان شما
عمرتان باد و مراد ای ساقیان بزم جم
گر چه جام ما نشد پرمی به دوران شما
دل خرابی میکند دلدار را آگه کنید
زینهار ای دوستان جان من و جان شما
کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند
خاطر مجموع ما زلف پریشان شما
خیال روی تو در هر طریق همره ماست
نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست
به رغم مدعیانی که منع عشق کنند
جمال چهره تو حجت موجه ماست
ببین که سیب زنخدان تو چه میگوید
هزار یوسف مصری فتاده در چه ماست
اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد
گناه بخت پریشان و دست کوته ماست
به حاجب در خلوت سرای خاص بگو
فلان ز گوشه نشینان خاک درگه ماست
به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست
که مونس دم صبحم دعای دولت توست
سرشک من که ز طوفان نوح دست برد
ز لوح سینه نیارست نقش مهر تو شست
بکن معاملهای وین دل شکسته بخر
که با شکستگی ارزد به صد هزار درست
قلــبم از گــرمیِ مهرت ضربان می گیرد
سَرم از بــرق ِ نگــاهت دَوَران می گیرد
ناز، بر سطـح ِ خیـابان کـه قدم بگـذاری
شهـر، انگشتِ خودش را به دهان می گیرد
می نویسم به غـزل نام ِ تو را ، بـاور کن
شعـرم از اسم ِ قشنگـت هیِـجان می گیرد
تاکـه محبــوبه ی شبهــای منی می بینم
ماه ، از هــاله ی روی تـو ، توان می گیرد
عشق، اَبروی کمانیست که درصورتِ توست
آرش از عشق ، فقـط تیر و کمان می گیرد
❤️❤️🌹🌹
زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چاره گر از چار سو ببست
تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
بگشود نافهای و در آرزو ببست
شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست
ساقی به چند رنگ می اندر پیاله ریخت
این نقشها نگر که چه خوش در کدو ببست
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستتاپیک های به روز شده
20 ثانیه پیش
25 ثانیه پیش
27 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز
