«شعر١١»

کلاس ما اکثزا متنفر بودن از زبان

بعد ما همیشه تقلب میکردیم

یروز خواستم تقلب برسونم ب دختر عمم نمیشنید اصن

منم هی بلند کلمه رو میگفتمااااا

تهش معاونمون گف نگین همه فهمیدن ک

گفتم خانووووووووووم این نمیفهمه

معاونم پایه گف میدونم بدتون میاد از زبان راحت باشین  

ای یادش بخیر

فقط همین ی بار

باور کن این مدرکه الکیه،فقط میخوان ازمون پول بگیرن وگرنه من کارمو بلدم

فصل نقاشی خداست

لا به لای برگ های پائیز

غم هایم را بچین رسیده

شبیه اناری که خون گریه می کند

دلش تَرَک خورده از دلتنگی!

ننویس باو

خوش باااااااش

داستانهای سید احمد شعبه دیگری ندارد

میخوام کتاب بنویسم 

معجزات سید احمد

سید احمد که بود و چه کرد

سید احمد در بیمارستان

سید احمد بالا طبقه5

سید احمدی که چندشش میشد  

سید احمد عاشق میشود

سید احمد ولد نمیکرد

تقلب کن

صداشه درنیار  

وقتی دلت مثل من ترک برداشت
دیگر آمدن یا رفتن
بودن یا نبودن
هیچ فرقی نمی کند
آدم یک روز به جایی می رسد
که دلش می خواهد همیشه بخوابد
خواب چقدر خوب است
برای نداشتن ها …

من اصلا نمتونستم تقلب کنم🤦‍♀️🤦‍♀️

در یک فصل و گذری از زمان عشق آمد

یک نفر بی هوا با دلی خوش عاشق شد

عشق در وجودش به یک رنگ تعبیر شد

💋💋💋💋

هنوز ساعت9 نشده

چ دیر میگذره اه

من تا ساعت 10 میمیرم ک

چرا من خوب میرسوندم

ولی فقط برا زبان تقلب میکردم سال اخر دروغ چرا

یبارم یکی از دوستام نخونده بود امتحان ادبیات داشتیم برگه ها رو جابجا کردم براش نوشتم

یک شب به دریا میزنم دل را

شاید بفهمم دردِ ساحل را

آنقدر میخوانم که برگردی

اشعارِ بی همتای فاضل را

شاعر شدم این اتفاقی نیست

حل میکند این شعر مشکل را

عاشقش بودم و او عشق ندانست که چیست 

من همه او شدم و او ز من اینک خالی ست 

دل و دین باختم و عاشق زارش گشتم 

تا که با ناز نگاهش به نگاهم نگریست 

گفتمش عشق رهایی ست ز بند من و تو 

گفت زین پس من و تو دور ز هم باید زیست 

بارونی 

ادامه ش تو تاپیکم☺ 

شوق دیدار تو را دارم نمی آیی چرا؟

مثل باران ، تند میبارم نمی آیی چرا؟

خسته ام از درد ، از آهنگ های بیکلام

خسته از آهنگ گیتارم نمی آیی چرا

غرق در کابوس میمانم مجال خواب نیست..

من چرا تا صبح بیدارم؟ نمی آیی چرا؟

رفته ای! با خاطراتت اشک میریزم هنوز

باز غم در سینه میکارم نمی آیی چرا؟

ای دوای درد قلبم، خسته ام از زندگی

بی تو در بستر گرفتارم نمی آیی چرا

نسخه ای پیچیده دکتر بوسه بر لبهای عشق

آه، محتاج پرستارم نمی آیی چرا

هیچ کس من را پرستاری به جز روی تو نیست

از تب این عشق، بیمارم نمی ایی چرا

آنقدر دیر آمدی تا عاقبت پاییز شد
کاسه ی صبرم از این دیر آمدن لبریز شد
تیر دیوانه شد و مرداد هم از شهر رفت
از غمت شهریورِ بیچاره حلق آویز شد
مهر با بی مهری و نامهربانی میرسد
مهربانی در نبودت اندک و ناچیز شد
بی تو یک پاییز ابرم، نم نمِ باران کجاست؟
بی تو حتّی فکر باران هم خیال انگیز شد
کاش میشد رفت و گم شد در دل پاییز سرد
بوی باران را تنفّس کرد و عطر آمیز شد

رفتی؟

به سلامت..!

من خدا نیستم که بگویم صدبار اگر توبه شکستی باز آی..

آنکه رفت به حرمت آنچه با خود برد حق بازگشت ندارد..

رفتنش مردانه نبود لااقل مرد باشد برنگردد..

خط زدن برمن پایان من نیست,بلکه آغاز بی لیاقتی توست..

همیشه بهترینها مال من بوده و هست..

اگر مال من نشدی قطعا بهترین نبودی و نیستی..

این تو نیستی که مرا فراموش کردی..

این منم که به یادم اجازه نمیدهم حتی از نزدیکی ذهن تو عبور کند..

صحبت از لیاقت است..

محکمتر از آنم که برای تنها نبودنم آنچه را که اسمش را غرور گذاشته ام برایت به زمین بکوبم..

احساس من قیمتی داشت که تو برای پرداخت آن فقیر بودی..

ما برای مهربان بودن به دنیا آمدیم

کرکس و کفتار را هم زندگانی لازم است