«شعر١١»

چشم مستت چه کند با منِ بیمار امشب
 
این دل تنگ من و این دل تب دار امشب

آخــر ای اشک دل سـوختـه ام را مددی

که به جز ناله مـرا نیست پرستار امشب...  

هیچ‌دانایی فریب چشم‌هایت را نخورد  

عاقبت کاری به‌دستم میدهد نادانی‌ام

نگو باران ..من از باران گریزانم

من آن ابرم،پر از بارم

تلنگر گر زنی بر من

چنان رعدی بر افشانم

بسوزم کل دنیارا


نگو باران ..

منم  طوفان همان، طوفان نا سامان

همان شوریده و ویلان

که ناگه میدرد هستی نه هوشیاری نه سر مستی

چونان باغی به پاییزی که ناگه میشود عریان


نگو باران....

منم دریا،همان دریای بی پروا
 
اگر  آرامم ! ....آرامم...

درون سینه ی زارم هزاران رازها ها دارم...

که می گیرم...که می بخشم...

گهی از درد لبریزم...

اگر از غصه سر ریزم

چونان دیوانه میگردم

نه از تحقیر میترسم نه از زنجیر میترسم

نه از تقدیر میترسم....

بسان موج سرگردان

که گشته واله وحیران

هزاران باره این دل را

به ساحل میزنم پیوند

نگو باران

نگو باران

#نازبانو

سلام دوست جانم 😍😍😍❤❤

دو چیز هیچ وقت از یاد آدما نمیره
دوستای خوب و روزهای خوب
یه چیز هم هیچ وقت از دل آدم نمیره
روزهای خوبی که با دوستای خوب گذشت😍😍😍❤❤❤

دوست دارم که به پرواز درایم وسط صحن رضا 

حیف اقا که گنه کاری چو من را به غلامی نگرفت 

                         
               
هرکه دردم بشنید از برم آهسته برفت
محرم راز نشدخسته شد وخسته برفت

قصه از درد شنیدن دل دریا میخواست
ور نه کوته نظری غصه ندانسته برفت


                     *توبه کردم که دگر شعر نگویم ز فراق
                      شرح دل تنگی با غیر نگویم ز فراق *


دل طوفان زده ام بعدتو آرام نشد
شده دیوانه ی هجرت، ابداً رام نشد

لکه ننگی شده آخروَمرا خواهد کشت
چو،به وصلش نرسانیدم و بر کام نشد


                      *توبه کردم که دگر شعر نگویم ز فراق
                        شرح دل تنگی با غیر نگویم ز فراق *

درد من بس که بزرگ است مرا تابی نیست
همه شب خیره به مهتاب و مرا خوابی نیست

بغض خود را چه گویم که سر ریز شود
سینه ام تنگ شده بر دل من قابی نیست


                      *توبه ام راشکنم شعر بگویم ز فراق ؟
                      شرح دل تنگی با غیر  بگویم ز فراق ؟*

#نازبانو
 


 

من این شعرتو خیلی دوست دارم حس روز بارونیو میده به ادم درسته دلتنگ میشم ولی یاد تو میوفتم سیوش کردم به اسمت با اجازت  عشق جان 🙏❤❤❤❤😍😍

همه شعرای من فدای یک تار موت⚘⚘⚘

ی ساربان آهسته ران ، کارام جانم می‌ رود

وان دل که با خود داشتم ، با دلستانم می رود

من مانده ام مهجور از او ، بیچاره و رنجور از او

گویی که نیشی دور از او در استخوانم می رود

محمل بدار ای ساربان ، تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان ، گویی روانم می رود

او می رود دامن کشان ، من زهر تنهایی چشان

دیگر مپرس از من نشان ، کز دل نشانم می رود

باز آی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین

کاشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می رود

در رفتن جان از بدن ، گویند هرنوعی سخن

من خود به چشم خویشتن ، دیدم که جانم می رود

نگو از یار ،،

بگو اغیار،،،،بخوان جلاد و استکبار

چنان میسوزم ای یاران

زده آتش به جسم وجان

 کجا گویم ز درد خود

شدم چون نقطه در پرگار

نگو از یار،،

بگو اغیار،،،بخوان نامردِ ناکردار

چنان غارت شدم از دل

غنیمت داده شد پیکر

کجا افتاده ام آخر

شدم چون زار و بی مقدار

نگو از یار،

بگو اغیار،،،بخوان بیرحم ودل آزار

چنان بندم به زندانی

که افتادم به زنجیری

کجا جویم رهایی را

شدم نالان ،حزین و زار

نگو از یار ،،

بگو اغیار،،بخوان بار مصیبت در دل آوار

چنان ماندم به زیر تلّ خاکستر

نه دم دارم نه یارای نفس بر من

شدم قربانی ادوار

نگو از یار،،

بگو اغیار،،،بخوان اغیار،،،

#نازبانو‍ 

خدانکنه عزبزدلم سلامت باشی وشعر بگی ما بخونیم ولذت ببریم   😍😍❤

گاه یک سنجاقک
به تو دل میبندد
و تو هر روز سحر
می نشینی لب حوض
تا بیاید از راه
از خم پیچک نیلوفر ها
روی موهای سرت بنشیند
یا که از قطره ی آب کف دستت بخورد
گاه یک سنجاقک
همه ی معنی ِ یک زندگی است...!!❤❤

دوبیت اخر این شعر حال و هوایی داره به نظرم حس روحانی و معنوی داره خیلی زیباست 🙏👌🌹