«شعر١١»

سلام عزیزم

هیچی

اهوم چه میشه کرد قضا بلا😆😕

برمی‌خیزم...

از پشتِ پلک‌هایِ خواب آلوده‌ام

به امروز سلام می‌کنم

به لطف و مهربانیِ خداوند سلام می‌کنم

به تمامِ داشته‌هایِ دلم

به عزیزانم

به دوستانم

به آرزوهایم

به تمامِ زیبایی‌ها سلام می‌کنم

حسِ باشکوهِ بودن را لمس می‌کنم

از پنجره‌ٔ نگاهم به بیرون سَرَک می‌کشم

نفس می‌کشم

و هم‌چنان شوقِ زندگی دارم...

من خدای را با تمامِ وجود شاکرم

و "لبخندِ خداوند برای دلم کافی‌ست"...

۰🤗

مرسی عزیزم💙💙

بیشترین افسوس زندگی ام را زمانی خوردم

که فهمیدم، آدم ها خیلی ها را دوست دارند

اما فقط عاشق یک‌ نفر میشوند

تو برای من همان “یک نفر” بودی …

و من برای تو یکی از آن خیلی ها …😔🍁🍃

نه پیغامی و پسغامی، راحت بردی از یادم

نه حتی نامه‌ ای … شعری، برایِ من فرستادی

حقیقت زهر تلخی شد که آگاهانه نوشیدم

از این تلخ‌ت رم باشی، همان شیرینِ فرهادی🍁❤🍃

سلام نازنین🌹

نوشته هات خیلی خوبن🌹

حسودوبردن زیر زمین پله نداشت خورد زمین 😶😶😶😂🤣 به یاد کل کل های بچگی

سلام عزیزم خیلی ممنون لطف داری💚

زیبایی نوشته هایم 

از توست 

زیبای دلنشین شعرهایم !

مرا تحسین می کنند و  

تو را نمی بینند 

تو را تحسین می کنم 

و تو را می بینم...💛

بارونی  

لطف کردی عزیزم..دستت درد نکنه❤

حال من خوب است ، اما تو! تو هم باور نکن

حرف محجور است ، اما تو! تو هم باور نکن

شب شده ، دلتنگی و این حرف های ناتمام

در گلو بغض است ، اما تو! تو هم باور نکن

در کنارت با دلی پردرد ، اما خنده مستانه ام

درد پنهان است ، اما تو! تو هم باور نکن

می گریزم از نگاهت ، تا کنم غم را نهان

غم که پنهان است ،اما تو ! تو هم باور نکن

این همه بی خوابی و شب زنده داری بهر چیست

چشم در خواب است ، اما تو ! تو هم باور نکن

قلب را آرامشی بودی که رفتی از برم

قلب بی تاب است ، اما تو ! تو هم باور نکن

ادعای عاشقی داری ، دلت با دیگران

مدعی غیر است ، اما تو! تو هم باور نکن

حرفهای تلخ شعرم  را تو هم جدی نگیر

این فقط شعر است ، اما تو ! تو هم باور نکن

آخرین بیتم گله از حرفهای تلخ توست

حرف پایان است ، اما تو ! تو هم باور نکن

،،،،،،

ممنون همچنین شما عزیزم⚘

@ققنوس700  

کلامت ساده و شیوا و لبخندت چه طوفانی

برای من تویی شبنم برای من تو بارانی


اگر ناخوانی ام مهمان،گدا در خانه ات آیم

ببینی حال محتاجم، گشایی باغ رضوانی

 
ز گیسویت حذر کردم ز ابرویت گذر کردم

 ز لبهایت نشد پرهیز،امان از دام شیطانی


وصالت را نمی دانم که ممکن می شود آیا

خوشا روزی که تقدیرت شود با من به آسانی


دمی را در غزلهایم، بمان و واژه هایش شو

اگر حرفی رَوَد از یاد ،تو بودی باعث وبانی،

نازبانو