⁦❤️⁩⁦❤️⁩سه بیت، سه نگاه، سه برداشت.

باز آ و دل تنگ مرا مونس جان باش

وین سوخته را محرم اسرار نهان باش...

ممنونم

 من به قربان نگار و سر ابروی نگار

ناگهان آمدی و در دل من جا کردی
ناگهان نه، که تو ده قرن تماشا کردی

نالۀ رودکی و خندۀ عطار شدی
پای شعر رهی و رابعه امضا کردی

حافظ حائری و مثنوی کزازی
یا گلستان شمیساست که معنا کردی؟

در دلم مهر همان سال که مهرت افتاد
سوخت اسفند و تو فصلی دگر احیا کردی

خانه از بوی بهار و پر پروانه پر است
به گمانم گره از روسری‌ات وا کردی

چند کوه یخ قطبی دلشان لرزیده
غنچۀ دست خودت را نکند ها کردی؟

دختر نسل سفرکردۀ این ایل غیور
پسر آورده‌ای و یاد پدرها کردی

@یاسمن_۷۰  

گر سینه شود تنگ خدا با ما هست

گر پای شود لنگ، خدا با ما هست

دل را به حریم عشق بسپار و برو

فرسنگ به فرسنگ خدا با ما هست

بر آنم گر تو باز آیی که در پایت کنم جانی
و زین کمتر نشاید کرد در پایِ تو قربانی...

سعدی#  

دوباره می نویسمت کنار بیت آخرم

به یاد تو نوشته ام به نام توست دفترم

شبیه هیچکس نبودی و خزان شده بهار من

نمانده ای و رفته ای هنوز نیست باورم

 شاهد من ستارگان  به آسمان شب قسم

که هر شبم اسم تو شد ورد دعای سحرم

چه کرده ای که این چنین قرار من گرفته ای؟

به کوچه های خاطره تمام شب رهگذرم

بیا به جرم عاشقی حبس کنم تا به ابد

بیا که از فراق تو شکسته شد بال و پرم

 بیا به خاطر زنی که پیر شد ز رنج من

به قامت خمیده و موی سپید مادرم



مهریماه

تا گِل غربت نرویاند بهار از خاک جانم
با خزانت نیز خواهم ساخت خاک بی‌خزانم 

گرچه خشتی از تو را حتی به رویا هم ندارم 

زیر سقف آشنایی­‌هات می‌خواهم بمانم

بی‌گمان زیباست آزادی ولی من چون قناری
دوست دارم در قفس باشم كه زیباتر بخوانم

در همین ویرانه خواهم ماند و از خاک سیاهش
شعرهایم را به آبی‌های دنیا می‌رسانم

گر تو مجذوب كجا آباد دنیایی من اما
جذبه‌ای دارم كه دنیا را بدینجا می‌كشانم

 نیستی شاعر كه تا معنای حافظ را بدانی
 ورنه بیهوده نمی‌خواندی به سوی عاقلانم 

عقل یا احساس حق با چیست؟ پیش از رفتن ای‌خوب
كاش می‌شد این حقیقت را بدانی یا بدانم

نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی...

شب خوش

ممنون  از تاپیکتون

خوش آن ساعت که می رفتی و طاقت می رمید از من
تغافل از تو می بارید و حسرت می چکید ازمن

خوش آن ساعت که هرگز بر مراد ما نبود، اما
نصیحت های بی تابانه گاهی می شنید از من

تا به گریبان نرسد دستِ مرگ؛
دست ز دامن نکنیمَت رها...!
سعدی#