منم شرایط تو رو دارم. هیچوقت هم عادت نمیکنی. قبل ازدواج اینقدر وابسته نبودم ولی بعدش انگار تازه فهمیدم مادر یعنی چی. شوهرم خداروشکر مهربونه و خوبه. ولی دلتنگی خونه و مادر همیشه باهامه. بعضی وقتا که از چیزی دلم میگیره آرزومه فقط اون لحظه مادرم می‌بود با نگاه کردن بهش تمام غصه هام آب میشدن😔 خداروشکر که هستن . خدا همه ی پدر مادر ها را حفظ کنه
یکی این عکسو گذاشته تو سایت صیغه گفتم اگه خودتی در جریان باشی اگه هم نیستی خدارو شکر
عزیزم منم ازخانوادم دورم وتوشهری هستم که حتی یکنفر ازخانوادم نیستن اونم ازیه خانواده شلوغ که همیشه باخواهرام بودم بیرون ومسافرت ومهمونی همه جا باهم بودیم تاعاشق شدم وازدواج کردم همسرمم تهران بودولی بخاطر اینکه تویه شهردیگه خونه داشت اومدیم اینجا.منم هروقت میرم پیششون زیاد میمونم ولی موقع برگشت همه مون زارمیزنیم ..ازطرفی هم دوست ندارم همسرم تنها بمونه البته اونم میاد تهران خونه مامان خودش میمونه چون مادرهمسرم سنش بالاوتنهاست.ولی واقعا بده مردها عادت کنن به نبودن همسرشون،ولی خب سخته دوری ازخانواده،اوایل کمتراذیت میشدم سرگرم عاشقی وزندگی وشهرجدید بودم ولی چون اهل دوستی ورفت وآمدنیستم توی این ده سال شب تاصبح صبح تاشب فقط خونه م..هنوزبیشترازدوسه تاخیابون رو نمیشناسم اینجا.منم وقتی جاری مو میبینم که پیش مامان وخواهراشه غبطه میخورم..الان خیلی اذیت میشم.وقتی ازپیششون برمیگردم اول دوسه روزم خونه مادرهمسرم میمونم ولی اصلا حالم خوب نیست وهمش دوست دارم گریه کنم ..حس بدیه دوری ازخانواده..الانم که بخاطر کرونا اززمستون پارسال نرفتم وفقط ویدئوکال کردم.چون سیستم ایمنی بدنم ضعیفه وهمش توخونه قرنطینه م..درکت میکنم ولی باید سعی کنی به خونه خودت موندن عادت کنی گلم
