تازه دارین منطقی حرف میزنین...زندگی شما درسته که موفقه...ولی هرگز نمیتونین این رو برای جامعه بخواین...زمانی مهریه رو میشه بخشید که حداقل به زن حق طلاق داده بشه...یعنی زن در قباله نداشتنه مهریه...بتونه مثله مرد...هر موقع تو زندگی به مشکل برخورد...درخواست طلاق بده...بدون هیچ منع و مشکله قانونی...ولی وقتی حق طلاق رو نداره...از مهریه به عنوان اهرم فشار استفاده میکنه...حضانت از 7 سالگی با پدره...یعنی حضانت کامل حقشه...ولی خیلیها از مهریه میگدرن تا حضانت بگیرن...مهرم حلال و جونم ازاد رو شنیدین...دقیقا همینه...مهریه در ازای یک حقه...که اگه بده...آره...منم میگم بده...خیلی هم بده...ولی به شرطه اینکه برای زنت هم احترام و ارزش قائل باشی...بهش حقی رو بدی که داریش...وقتی نمیدی...این مهریه...میشه حقی که بهش ندادی...که اونم تو خیلی از زندگیها بازم فقط یه نوشتس...
وقتی توقع دارین زن از حقه مهریه که اشتباهه بگذره...به شرطیه که قبول کنی...تو هم از حقی که به ناحق یک طرفه هست بگذری...حالا هر کدوم که دوست داری...
مثلا خیلیها تعهد میدن...محضری...اگه خطای اخلاقی داشتن...زن حقه طلاق داره...این بازم تساویه...که خودشون رو از حق شرعی و قانونیه صیغه ایی و 4 تا زن...محروم کردن...و کلی مثاله دیگه...
تعادل نباشه...سنگ رو سنگ بند نمیشه...همین میشه که جامعه پره از مرد و زنی که با حقوق و مهریشون دارن همیدگیه رو ازار میدن.