من شوهرم دهن بینه و اهل مقایسه کردن
خودشم اذیت میشه ها ولی نمیتونه ترکش بده
مثلا تا یکی ی کار انجام میده و حرفی میزنه خیلی زود تحت تاثیر قرار میگیره
من باید چیکار کنم به نظرتون
چون معمولا خانوما اینطورین ولی من اصلا اینطوری نیستم بخاطره همین اذیت میشم
نامزد سابق منم همیطور بود الفاتحه
شوهر منم به شدت دهن بین مادرش بود خیلی هم اهل مقایسه من با زن های دیگران بود در حالیکه من براش سنگ تموم میذاشتم بازم ناشکر بود خیلی از این رفتارش زجر میکشیدم
خدایی خیلی سخته درکت مبکنم
خوب متوجه نشدم
ولی
میدونم اگه مردی دهن لبن هست خوده سما هم راحت میتونی کنترلش کنی با زبون چرب و نرم
باید تمرین کنی
مشاوره...و مقابله به مثل...گاهی فقط باید مثله خودشون رفتار کنی و بعد بهشون بگی...ببین درد داره...پس نکن...مثلا مقایسه کرد...تو هم.مقایشه کن و در آخر بگو...ببین مقایشه فایده ایی نداره و فقط ناراحت کننده هست...پس نکن...پس ترک کن...یواش یواش...دهن بینی رو هم فقط باید صبور باشی و مشاوره بری...افاد دهن بین اصولا اعتماد به نفسه درستی ندارن...دو راه داری...کاری کنی تو ذهنه شوهرت بهترین باشی...که فقط چشمش به دهنه تو باشه...که خیلی سخته...یا اینکه بهش اعتماد به نفس بدی....که مثلا مردی و بزرگ خانواده مایی و تو باید خودت فکر کنی....خودت نظر بدی...نظر بقیه چیه...من و تو خودمون ال و بل هستیم...
دقیقا منم خیلی باهاش صحبت میکنم و روزایی که حالش خوبه حرفامو قبول داره و معذرت خواهی میکنه ولی یادش میره
مثلا برات ی مثال بزنم
تو اشپزی هیچ سررشته ایی نداره حالا یکی مثلا موقع ابکش برنج اونو هم میزنه من نمیزنم ،اینی که میگم مثاله ها
بعد میگه ببین اون چطوری درست میکنه ولی تو این کارو نمیکنی
تو از این در نظر بگیر تا چیزای خیلی بزرگتر
اوهوم...باید تکذیب کنی...مثلا همینی که گفتی...بگی...این کار غلطه...من امتحان کردم...اون لابد بلد نیست...
باید خیلی باهاش کار کنی...و صبور باشی...عصبی نشو...یا ناراحت نشو...یک عمر با این تربیت اشتباه که کار و حرف مردم درسته وکار و حرف من و عزیزم که الان شما باشی...غلطه...باید دونه به دونه قوانینش رو عوض کنی...
مثلا شوهر من دهن بین نیست...ولی اوایل میگفت...برادرشوهرم و جاریم...همدیگه رو به اسم صدا نمیکنن...عزیز صدا میزنن...منم گفتم...تو علم روانشناسی...زن و شوهری که به اسم همدیگه رو صدا میزنن...عشق و دوستی و صمیمیت بیشتری بینشون هست و جریان میدا میکنه...ولی اونایی که به اسم صدا نمیزنن...فقط دنباله تظاهر هستن و نفرت و ناراحتی خودشون رو پشت یک صفت زیبا قایم میکنن...در حالی که اگه عاشق هم بودن اسم هم رو قبول داشتن و زیبا تر از اون چیزی نبود که بخوان همدیگه رو صدا کنن...
😅چقدر فلسفه بافتم...ولی در کل برای همه صادق نیست...نمیگم فلسفم درسته...ولی به طو مثال باعث شد...شوهرم قانون درست خانواده خودش (من و اون) رو درک کنه...شما هم باید فکر کنید و برای هر حرفیش بالاخره یه قانونی بزارین...اون لحظه نشد...چند روز بعد بحثش رو بکنید...یواش یواش مهارت پیدا میکنین...شوهرتون رو با قانون خودتون رام کنید...
دقیقا...این مردهایی که یهو برمیگردن به تنظیمات کارخونه😄...میشه درست کرد...فقط باید صبور باشین...
مثلا شوهرم مریض میشد...مثلا مادرش زنگ میزد و راه های اشتباه میداد...این کار و بکن و اون کار رو بکن...دیدم نمیشه...نشستم گفتم...فلانی...یا منو قبول داری یا مادرت...کدوم...اگه منو...که صبور باش...خودم تیمارت میکنم و کاری که دکتر گفت و صلاح میدونم میکنم...اگرم که مادرت رو پس تا خوب شی...برو پیشه مامانت اون تیمارت کنه...ان شاالله که خوب شی...اونم از ترس ناراحتی که فردا به مادرشم بگه...زنم منو حواله کرد سمته تو محبور شد منو انتخاب کنه...از اون زمان...دیگه مطمئن شده...من میتونم و بلدم...پس لازم نیست حرفهای مادرش رو قبول کنه...الانم مادرش نصیحتی میکنه...فقط باشه و باشه میکنه...و تاثیری نداره...هر جا به یه سیاستی...تا کم کم تو مغزش حرف تو و خودش اولویت باشه و به تنظیمات کارخونش برنگرده.😆
