«شعر٩»

درد همیشه توی اشکها نیست،

 بعضی وقتا خودشو تو لبخندا نشون میده!

‌‌‌‌‌‌‌‌

ممنون سمیه جانم😍😍😍

اگر می خواهی نگهم داری دست دراز کن

ببین دارم می روم

گرمای دستت هنوز می تواند نگهم دارد

لبخند هم جذبم می کند، شک نکن

اگر می خواهی نگهم داری اسمم را صدا بزن

مرزهای شنوایی خط هایی تیز هستند

تیز و از پرتو آفتاب باریکتر

اگر می خواهی نگهم داری شتاب کن

داد بزن وگرنه صدایت به من نمی رسد

شتاب کن، خواهش می کنم

اگر رفته باشم چه سود از واژه های تلخت

چه سود از آنکه زمین را برنجانی

با نوشتن اسم پریده رنگم بر روی شن

اگر می خواهی نگهم داری دست دراز کن

نگاه کن که دارم می روم

نفس به نفس من بده

آنگونه که غریق را نجات می دهند

امید زیادی نیست، دیرزمانی تنهایی با من بوده ست

اما نگهم دار، خواهش می کنم

نه برای من، برای خودت

گفت حواسِت به آدمهایی که کاکتوس‌وار زندگی میکنن باشه

گفتم کاکتوس‌وار؟

منظورت چیه؟!

«آدمهایی که مثل کاکتوس، نیازی نیست دائم حواست بهشون باشه

نیازی نیست هرروز خاکِشون رو چِک کنی تا مبادا خشک شده باشه

ترسِ پلاسیده شدنشون رو نداری

به خیالت خیلی مقاومن..

اما یه روز که مثل روزای دیگه مشغولِ رسیدن به بقیه گل های رنگارنگت هستی

چشمت به کاکتوست میوفته میبینی زردو پلاسیده شده

و ریشه هاش خاکِستر..

و تو تازه همون روز میفهمی

کاکتوس ها هم میمیرن

اما تدریجی..

و بی خبر...»

من واقعا عاشق گل زرد هستم 

سپاس دختر بارونی عزیزم

قربونتون برم الهی 

منم عاشق شمام ...‌

من در این گوشه که از دنیا بیرون است

آسمانی به سرم نیست

از بهاران خبرم نیست

آنچه می‌بینم دیوار است

آه این سخت سیاه

آن چنان نزدیک است

که چو بر می‌کشم از سینه نفس

نفسم را بر می‌گرداند

ره چنان بسته که پرواز نگه

در همین یک قدمی می‌ماند...

@مهریماهم  

شک نفرمائید که دل به دل راه داره 

مگه میشه نفس به این کم نظیری رو داشت و عاشقش نبود 

خدا نکنه..همیشه سلامت و بر قرار باشید💖

میسی میسی

عزیز دلید...

بعضی از آدما
خاطرشون یه جور عجیبی
دوست داشتنیه
گرم دلنشین و به یادموندنی...
دقیقا مثل یه آهنگ قدیمی كه
وقتی به آخر می رسه
دوباره میزنی عقب تا از
اول گوش کنی..!!
مث یه دوست ...‌

جان جان 

سپاس ازتون

منم همینطور ☺

قابل شما رو نداشت بانو🌻