۹ سال ازدواج کردم خودم ۲۸ سالمه همسرم هشت سال از من بزرگتر یه بچه ۵ ساله دارم من و همسرم هیچ علاقه ای بهم نداریم و جفتمونم به همگفتیم به خاطر بچمونه با همیم اصلا تو زندگیم خوشبخت نیستم شوهرم هیچ اهمیتی بهم نمیده نه محبتی نه توجهی اصلا احساس میکنم وجود نداره از موقعی که بچم دنیا اومده رابطمون سردتر شد رختخوابمونم جدا،حتی رابطه زناشویی هم کم داریم شاید دو سه هفته یکبار که اونم فقط تو رابطه من و نمی بینه و ببخشید اینو میگم منم مجبور میشم خود ارضای کنم ،یکبار به شدت ناراحتی خودکشی کردم،هیچ راهی ندارم نمیدونم چیکار کنم امشبم با خانوادش دعوام شد که تو توقعات زیاده از بچمون،من هیچ توقعی ازش ندارم هیچی ازش نمیخوام جز توجه همش دارمبه خودکشی و مرگ فکر میکنم طلاق شده براممعجزه،اخه نه پس اندازی دارم نه جایی خونه مادرم هست اما احساس میکنم میشم سر بارش چیکار کنم تو رو خدا راهنماییم کنید امیدوارمحالمو درک کنید
عی منی منم مشکلاتم مثل خودته لی با این فرق که دوتا بچه دارم شوهرم یخ یخ
برید پیش مشاور احساس می کنم اگر جای خوابتو دوباره برگردونی پیشش بخشی از مشکلات خودتو اون حل میشه
چه شرایط سختی
به خودکشی اصلا فکر نکنید
امیدوارم خدا به قلبتون آرامش بده
طلاق بگیر بعد خونه مادرت برو سر کار ک سر بار نباشی
منم خیلی به طلاق و خودکشی فکر کردم واینکه دلمم برای بچه ها میسوزه نه پشت محمی دارم نه دل تنها گذاستن بچه ها رو
خیلی دلم گرفته،واقعا افسرده شدم نابود شدم تو زندگیم خوشبخت نیستم ،منم دلممیخواد مثل بقیه شوهرممن و ببینه توجه کنه بهم اخه چرا من نباید خوشبخت زندگی کنم همش به این فکر میکنم تنها راه نجاتممرگ😔
شما خودتون رو بکشید چه اتفاقی میفته ،شوهرتون سر چهل روز نشده فراموش میکنه ،قدر جونتون رو بدونید،شما حق زندگی دارید، طلاق بگیرید،خودتون رو دوست داشته باشید
هر چی خواستم زندگیمو درست کنم نشده هر جی تلاش کردم نشده،حالا مامانم امشب باهام صحبت کرد که صبح بریم درخواست طلاق بدیم
اصلا اینجور فکر نکن
تکیه ب خودت کن و نیروی خودت
خودتو دست کم نگیر
مشکل ما زنا اینه ک فک میکنیم حتما خوشبختی باید با شوهر باشه و باید ب شوهر تکیه کنیم
خانومی اصلا اینجوری نیست تو خودت میتونی همه چیو عوض کنی ب خودت انرژی بده
شماها جای من بودید چیکار میکردید؟؟؟
