به وقت شعر💔🌹

ما شقايق هاي باران خورده ايم

سيلي ناحق فراوان خورده ايم

ساقه احساسمان خشكيده است

زخم ها از تيغ و طوفان خورده ايم

تا چه بوده تاكنون تقصيرمان

تا چه باشد بعد از اين تقديرمان

💔         💔        💔      💔      💔       💔      

آبی تر آنیم که بی رنگ بمیریم

از شیشه نبودیم که باسنگ بمیریم

من آمده بودم که تامرز رسیدن

همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که این گونه غریبیم

شاید که خدا خواسته دل تنگ بمیریم