صمیمیت ممنوع

ببین عزیزم، قسمت هر کس توی یک نوع ازدواج هست. هرکس بنا به سلایق و شرایطش یکی از این دو راه رو انتخاب میکنه. من اگر برای فرزند خودم بخوام تصمیم بگیرم، میگم خودت انتخاب کن، چون تو میخوای زندگی کن. اما قبلش هم با چند تا خانواده که از لحاظ فرهنگ و شرایط با ما یکسان باشن رفت و آمد میکنم تا بچه هام از بین گزینه های مورد نظر من انتخاب کنند. نه اینکه فردا بیان و یک موردی رو انتخاب کنن که نظر من نیست.

البته هیچ وقت نمیشه هیچ چیز رو پیش بینی کرد و براش برنامه ریخت. باز هم اگر انتخاب عجیب و غریبی داشته باشند من میگذارم تجربه کنن، و اگر پشیمون بشن باز هم پشتشون هستم. حتی اگر بخوان جدا بشن و دوباره ازدواج کنن. 

به نظرم ازدواج سنتی هم باز انتخاب خود آدم هست. درسته گزینه هارو خانواده ها میگذارن جلوی رومون، اما باز هم انتخاب از بین اینها توسط ما انجام میشه و باید مسئولیتش رو قبول کنیم.

در کل نوع ازدواج مهم نیست.

صمیمیت یا عدم صمیمیت انتخاب ماست. نسخه ی لازم الاجرای همه مون نیست. من به شخصه با توجه به شرایطم، خلق و خوم و رفتار خانواده همسر ترجیحم به عدم صمیمیت و دوری هست.

برعکس یکی ممکنه دوست داشته باشه دوستش داشته باشن، همش با هم باشن، بره و بیاد، یا از تنهایی میترسه، یا توان مقابله نداره. یا هر چیز دیگه ای.

میتونه انتخاب کنه و اجباری نیست.

سلام عزیزم. ممنونم. خوش اومدی. دقیقا گاهی مشکلات ما ناشی از این هست که مادرانمون نه تنها مارو راهنمایی درست نمیکنن، بلکه بد راهی هم میدن. آخه این چه توشه ی زندگی ای بود که همراه ما کردن؟ تو خوبی کن، تو صمیمی باش.

چه لزومی داره؟ به جای اینکه بگن دور باش و عقب بایست، بعد از دو سه سال انتخاب کن که کی ارزش داره جلوتر بری باهاش و از کی باید بیشتر دوری کنی؟

هیچ خودمون رو دوست نداریم، همه نگران دوست نداشته شدنمون هستیم. نگران تنها شدنمون.

انگار از صمیمت چه گوهر گرانبهایی برای خودمون دست و پا کردیم.

نهایت مزدی که گرفتیم این بوده که بگن ما این عروس رو از عروس های دیگه بیشتر دوست داریم.

که به نظرم این دستاورد، جزو بی ارزش ترین دستاوردهای زندگی مون هست.

چون بابتش از خودمون دور شدیم و به دیگری نزدیک شدیم.

کاش یکم تلاش میکردیم با خودمون صمیمیت خوب داشته باشیم.

برای خودمون وقت بگذاریم.

خودمون رو تنها نگذاریم.

به صدای خودمون گوش بدیم.

نگران باشیم که خودمون، خودمون رو دوست نداشته باشیم.

تنهایی تو محکم بغل کن عزیزم.

خدا تنهات نگذاره. خلق خدا به وقتش به پشیزی میفروشنمون.

میفهممت عزیزم. چقدر دلم برای خودمون سوخت که حتی به خودمون حق نمیدیم در رو باز نکنیم توی اون شرایط. به خودمون حق نمیدیم به همسرمون اعتراض کنیم و بگیم من این کار مادرت رو دوست ندارم که تا صدای بچه ی میاد، میاد اینجا و دخالت میکنه در تربیت بچه ام.

انگار مارو فقط برای رنج بردن ساختن. برای بار کردن مشکلات رومون. انگار هر چی فشار رومون بیشتر میشه، قدرت سازگاریمون رو بالا میبریم فقط و به دنبال راه برداشتن مشکل نیستیم.

همه مون اینجوری بار اومدیم. اما وقتشه قوی بشیم و محکم تر بایستیم.

سلام عزیزم. دوری و دوستی. مزد صمیمیت همینه. حالا که مزد صمیمیت هامون رو گرفتیم، نوبتشه که مزدشون رو با عدم صمیمیت بپردازیم.

هیچی جلوت رو نمیگیره عزیزم، جز خودت. خودت در برابر خودت ایستادی.

دفعه اول هر چیزی، دفعه های دیگه راحته.

یکی دوبار به شوخی مثلا بگو چطوری (اسمش) خانم؟ بعد کم کم به زبونت میاد. حتی اگه ازت پرسیدن چرا به ما میگی خانم؟ بگو چون شما هم همینجوری میگید.

عزیزم خوش اومدی، ببخش که نمیتونم خصوصی رو چک کنم. اصلا زمان ندارم و واقعا ازم انرژی میبره. اینجارو هم زمان استراحتم میام. همین جا تا میتونی غیر مستقیم و اینا مطرح کن.

ببین عزیزم، اگر قبلا خوب بودید و حالا عوض شده، ببین چی بینتون عوض شده.

اصلا اینکه به پر و پای مرد بپیچی خودش دوری میاره.

پیشنهاد میکنم سرت رو با یک کاری گرم کنی تا زیاد فکر نکنی به این مسائل.

ببین چرا با دوستهاش بهش خوش میگذره اما دوتایی نه.

گاهی ما خانم ها همش اهل نق زدن و گله کردنیم، مثلا میگیم منو نمیبینی، برام وقت نمیگذاری، منو دوست نداری، اینها همه دوری میاره. 

روی جذابیت خودت کار کن، برای دل خودت و کنارتر بایست.

بهش فضا بده که دلش برات تنگ بشه.

اصلا اصرار نکن برید بیرون که به زور بیاد.

خودت برای بیرون رفتنت وقت بگذار که دنبال همسرت نباشی، بعد میبینی اون میاد سمتت.

تمام این مسائل باز هم به صمیمیت ربط داره. صمیمیت زیاد و یک طرفه رابطه رو خراب میکنه.

یکم با خودت صمیمی تر شو، مطمئن باش جذاب تر میشی.

اگه ناز میکنه و تو نازش رو میکشی، بدون جاتون داره عوض میشه. زن نازه و مرد نیاز. نگذار زندگیتون برعکس بچرخه که عادت کنه به این روال معکوس.