صمیمیت ممنوع

اینک اگر خانواده ی همسر حد خودشونو ندونن و بخوان دخالت کنن یا طعنه بزنن خب منم میگم صمیمیت نباشه و بسته ب بدجنسی خانواده حتی ارتباطم نباشه

ولی چند صفحه اولو ک خوندم یه نسخه عدم صمیمیت بود برای همه

من میگم بستیگی ب طرف مقابل داره و نیاز نیس از روز اول با جبهه وارد شد

دقیقا،منطورما درست عنوان نکردم

نه عزیزم. بانو آرتمیس هیچوقت هیچ نسخه ای رو عمومی نمیپیچه...ما هممون عقل داریم میدونیم کدوم نسخه برای ما مناسبع...اگر مناسب نبود مجبور نیستیم اجراییش کنیم.

سلام.

من به شخصه خلاف آنچه شما نوشتین رو از این تاپیک برداشت نکردم.اگه همه ی صفحات و حتی تاپیک های قبل رو مطالعه کرده باشین.حرف شما هم همینه.اینجا داریم با هم همفکری میکنیم که باهرکسی به اندازه جنبه ی خودش صمیمی بشیم.سفره ی دل پیش کسی پهن نکنیم.

مادرم بین حرفهاش همیشه بهم میگه:

۱. من توی دوران نامزدی اصلا از رسم و رواجها و فرهنگ خانواده پدرت و بعضی از رفتارهای پدرت خوشم نمیومد ولی فکر میکردم جدا میشم و اخلاق پدرت درست میشه با اینکه دایی بزرگم به مادرم تذکر داده بود که نباید ادامه بدی. 

۲. مادرم در ۱۸ سالگی ازدواج کرده و اون وقتها فکر میکردن دیر هم هست اگه الان میبود زود تصمیم به ازدواج نمیگرفت.

۳. زود باردار شده و موقع پاگشاش بخاطر رفتارهای نادرست  علنی پدرم همه خانواده مادرم پیشنهاد طلاق دادن ولی مادرم نتونسته از من بگذره و الان میگه کاش زود باردار نمیشدم و داروی ضد بارداری استفاده میکردم.

بانو جان کلامتون چقدر به دل میشینه

منم اوایل ازدواجم با خانواده و فامیل همسرم صمیمی شدم ولی چنان چوبشو خوردم که هنوز که هنوزه جای زخمهایی که روی دلم به جا گذاشتن وجود داره. حتی صمیمیت با همسر! خیلی حرفها نباید گفته میشد. یادمه یه موضوعی توی خونه ی پدرم پیش اومد همسرم چند روز بعدش ناخواسته فهمید چقدر ناراحت شد که ما بهش نگفتیم و اونو از خودمون ندونستیم! بعدها که بین خودمو همسرم اختلاف پیش اومد میدیدم کل خانواده ی شوهرم درجریانن!!! ولی الان با اینکه خانواده ی پدرم به عنوان فرزند ارشد هنوز هم تمام مشورتهاشونو با من انجام میدن و من در حد توانم توی برنامه هاشون همراهیشون می کنم اما تحت هیچ شرایطی اجازه نمیدم همسرم بویی ببره که بعدها با گوشه و کنایه از زبون مادرشوهر خواهرشوهر چیزی نشنوم و انصافا خیلی هم راضی هستم از این وضع. چون زمینه های بی حرمتی هم از بین رفت.

بانو جان من به این نتیجه رسیدم آدمهای مشکل دار همیشه همه جا وجود دارن و البته تعداد کمی از آدمها هستن که سالم هستن و قابلیت تغییر خودشونو دارن

آدمهای مشکل دار ممکنه همسایه ی ما باشن، همکار ما باشن، استاد و شاگرد ما باشن، کارمند بانکی که کارمون پیشش گیره، راننده ی تاکسی که قراره ما رو تا مقصد برسونه، همکلاسی دانشگاهمون، استاد فلان درسمون، همکاری که میزمون باهاش توی یه اتاقه! همسرمون یا خانواده ی همسرمون و ...

در حقیقت این ما هستیم که باید قاعده و قانون رفتار کردن با چنین آدمایی رو یاد بگیریم.

صمیمیت و کمک کردن های دلسوزانه و راهنمایی و مشورت دادن های منم باعث شد که مورد توجه قرار بگیرم و از قابلیت ها و توانایی هام تعریف بشه تو جمع که باعث حسادت شد...که شروع به تخریب شخصیت من شد پشت سرم ...خیلی طول کشید تا دورو بودنش رو متوجه شدم... بخاطر سردی رفتار بقیه که دیگه نظراتم و حرفام  جدی گرفته نمیشد(و سر یک مسئله که خیلی مورد توجه قرار گرفتم وباعث شد حسابی بهم بریزه نتونست روی خوبش رو حفظ کنه)  * *اگه آرامش خودش رو حفظ میکرد من هنوز هم نمی فهمیدم** تو این چند سال پالس هایی ازش دریافت میکردم که به من حسادت میکنه ولی بخاطر خوش رویی زیادش و قربون صدقه هاش جدی نمیگرفتم ...من رودرو مشکلی نداشتم پشت سرم تخریب میشدم...که متاسفانه چند سال بود و من بی خبر ...از کوچیک ترین چیز ممکن هم برای تخریب من نگذشته بود و این رو از تو حرفهای بقیه که میخواستن مثلا من رو راهنمایی و نصیحت کنن فهمیدم...

اتفاقا تو تاپیک قبل شما رو مثال زدم که تونستید تغییرات بزرگ با مطالعه و تلاش ایجاد کنید و جزو اون دسته نبودید که مدام برای هر مشکل دنبال یه نسخه ی تجویزی باشید بلکه وقتی دیدید از اساس خیلی چیزها خرابه شروع به درست کردنش از پایه و اساس کردید . زندگی ای که دچار مشکل شده دقیقا مثل یک درخت مریض و کژدار هست وقتی برای مشکلی دنبال نسخه ایم و دوباره هی پشت سرش هر مشکلی ایجاد میشه بازم سراغ نسخه های تجویزی جدید میگردیم انگار فقط داریم برگهای خشکیده و زرد اون درخت رو هرس میکنیم غافل از اینکه باز فردا دوباره برگای زرد و مریض رشد میکنه . ولی اگه درخت رو از ریشه و پایه و اساس رسیدگی کنیم و تربیت کنیم اون درخت، درخت سالمی خواهد بود و نیاز نیست هر روز به صورت موضعی کارهای مقطعی برای حل مشکل کنیم

داشتن احترام و تعمیر کردن یک زندگی هم کار یکی دو روز نیست و باید صبر داشت دقیقا مثل شما

من اگ برگردم به عقب هیییییچوقت با خواهرشوهرم صمیمی نمیشدم ؛بیش از اندازه به هیچکس رو نمیدادم و با همه محترم‌و رسمی برخورد میکردم . هییییییچوقت نمیومدم‌تو خونه ای ک مال پدرشوهرمه زندگی کنم حتی اگ ب قیمت جدایی از همسرم تموم‌میشد(اینو واقعا میگم اینقدر ک من عذاب کشیدم‌تو این خونه )

قدر خودمو خیلی بیشتر میدونستم و تن به هر چیزی ،هر مراسمی،هررفتاری و ... به هیچ وجه نمیدادم.

تو دوران عقد هیچوقت خونه پدرهمسرم‌نمیموندم‌و خیلی هم‌کم بهشون سر میزدم‌ولی افسوس ک هیچکس نبود این چیزا رو بمن یاد بده و الان با نگاه ب گذشته فقط غم‌و غصه و بیحرمتی  به خاطرم میاد.!!

دقیقا عین من نوعی.  برادرشوهرم اومد چندسالی با ما زندگی کرد شام و نهارش، کلا همه چیز از ما بود، دست آخر تشکر نکرد که هیچ، به گوشم رسید که مادرش گفته واسه پسرم چیکار کرده فقط یه قاشق به غذاش اضافه کرده بهش داده وگرنه زحمتی نداشت که.  اما از وقتی با بانو آرتمیس عزیز آشنا شدم روشم رو عوض کردم. و راضی هستم.