من سکوت را همیشه راه حل نمیدونم . تو تاپیک آخرم ،در برابر حرف جاریم گفتم سکوت کردم ... .
ولی تو تلپیک های قبل ،نوشتم که چجوری خیلی مواقع جواب دادم .مثلا جاریم گفت که نمیخوای بچه دار شی ،دیر نشه و ...
بهش گفتم سبک زمدگی من متفاوته و اولویتم نیست .ممنون پیگیری و نگرانی 😁
گاهی جواب ندادن را صحیح میدونم ،چون مجلس جوری هست که جواب ندادن باعث حرمت بیشتر اون جلسه و همچنین خودم میشه . و اینکه من واقعا دیگه از حرفای سخیف دیگران تکان نمیخورم .یعنی برام شوک نیست .برای همین هول نیستم که جواب بدم و یا روی طرف را کم کنم بعضی مواقع جواب دادن کلامی درسته ،برخی مواقع شما با رفتارت جواب میدی با اینکه سکوت کلامی کردی.باید دید کجا باید چه کرد...
یه جاهایی هم شما در وقت اشتباه سکوت میکنی و سکوتت میشه علامت رضا .طرف یه قدم میاد جلوتر ...
من این اواخر بیشتر به این نتیجه رسیدم که هرچی بجنگم ،طرفمم میجنگه .اگه روی طرف را کم کنم ،طرف هم روی من را میخواد فرداش کم کنه .بهتره اول سلاحم را بذارم پایین .به طرفم بفهوونم ،آقا من باهات جنگی ندارم تا اونم سلاحش را بذاره زمین ..
گاهی ما اونقدر سکوت میکنیم که افراد پر رو میشن .سکوت زمانی با ارزشه که چیزی را به اون جمع یا فرد،دیکته کنی و خودتم حال درونیت خوب باشه ...مثلا دیکته کنی که بزرگوارم و سکوت کردم و ...
مثلا طرف مادرشوهر بگه : برو همه ظرفا را بشور .خب اینجا باید چه کرد؟ من همه ظرفا را نمیشورم .ولی نمی ایستم با مادرشوهرم کل کل کنم .جاریم را صدا میزنم و میگم ظرفا زیاده بیا من کف بزنم تو رحمت بکش آب بریز ...
یعنی هم کل کل نکردم هک در حال این هستم که راهی برای جلوگیری از زورگویی پیدا کنم .اینجاهاست که میگم سلاحت را در برابر مادرشوهری که سلاح به دسته ،بذار زمین ،ولی بدان معنی نیست که هر چی میگه گوش کنی ✌️
مثلا تصور کنین دوستی دارین که با لبخند با شما صحبت میکنه نه اخم و با غرور .تو حرفاش نیش و کنایه نداره ،به حرفات توجه میکنه ،شنونده هست و ...
ولی وقتی بهش میگی راستی خونه تون را چند خریدی ،بهت بگه : قیمتش مهم نیست .مهم فضای درونی خونه و صفای اون خونه س.
خب این دوست شما ،اصلا باهات مشکل نداره ،باهات گرم و مهربونه ،ولی جواب سوالت را جوری میده که هم خجل بشی ،هم نتونی اعتراض کنی ،هم حد و حدودت را بدونی هم دیگه از این سوالا نپرسی.
یا مثلا به دوستت میگی وای شوهرم خیلی هاته و ...
شوهر تو چطور ؟ دوستت میگه ،چی بگم والا و بعدش بخنده .گو بگه بگذریم ... این یعنی که نمیخواد از اتاق خپابش صحبت کنه برات ولی قشنگ جوری برخورد میکنه که بفهمی دیگه نپرسی ازش
این شخصیت را من میگم گرم و مهربون و اجتماعی ...ولی صمیمی نه
نوشتید «اگر جلوی خودمون هم بد غذا بخوریم، ضمیر ناخودآگاه میبینه و فکر میکنه ما آدم بی ارزشی هستیم. تو تنهایی خودمون هم بد و نامرتب لباس بپوشیم، ضمیر ناخودآگاهمون مارو لایق بهترین ها نمی بینه»
عالی بود این مطلب
بانو آرتمیس جان ،مطالبتون عالیه .خوشحالم هستین .واقعا خوشحالم بانویی فرهیخته مثل شما اینجا هست 😍🥰💖
سلام دوستان گلم. شب تون بخیر. من اومدم این جمله رو توضیح بدم چون دیدم ممکن هست سوء برداشت بشه ازش.
قبل از اینکه به کسی کمک کنید، از او بپرسید که: آیا حاضر است از چیزی که مشکل را ایجاد کرده دل بکند یا خیر؟؟؟؟
ببینید دوستان منظور این نیست که از آدم ها دل بکنیم.
از چیزی که مشکل را ایجاد کرده باید دل کند.
مثلا به یک میگیم زیاد حرف نزن در جمع های مشکل زا، میگه نمیتونم.
به یکی میگیم ظرف نشور وقتی داره ازت سوء استفاده میشه، میگه روم نمیشه.
به یکی میگیم کمتر برو جایی که آزار میبینی، میگه جمع رو دوست دارم.
به یکی میگیم با همسرت محترمانه حرف بزن و عصبانی نشو، میگه دست خودم نیست.
به یکی میگیم با جاری حرف نزن، میگه نمیشه درد و دل نکرد.
منظور این هست. چطور ممکنه از چیزی که مشکل رو ایجاد میکنه دل نکند و امیدوار بود همه چی درست بشه؟
در مورد صمیمیت با همسر پرسیده بودید.
فیلم شهرزاد رو یادتونه؟
شهرزاد و شیرین رو با هم مقایسه کنید.
شیرین هم از لحاظ جایگاه خانوادگی بالاتر بود و هم از لحاظ زیبایی.
اما حتی همسر خودش هم دوستش نداشت.
اما شهرزاد رو هر دو مرد دوست داشتند.
نه به خاطر زیبایی اش (چون معمولی هست). بلکه به خاطر اخلاق و رفتارش.
شهرزاد هیچ وقت در مورد وقایع سطح پایین حرف نمی زد.
شیرین همش مشغول تهمت و بددهنی و فحش و ناسزا و چشم و همچشمی و این بود که طلا و لباس بخره و چشم همه رو دربیاره و کم نیاره و غیبت فامیل.
اما شهرزاد همیشه راجع به اندیشه های بزرگ و سیاست و شعر و پزشکی و انجمن های خیریه حرف میزد.
یا اکثر مواقع ساکت بود و در حد چند جمله میگفت. خیلی هم خوددار بود در احساساتش.
با این اوصاف معلوم هست که از نگاه دیگران شهرزاد یک دختر ارزشمند هست که سرش به کارش خودش هست و شیرین یک زن حسود و عقده ای و کم ارزش.
هر کی حالش با خودش خوب باشه مردم بهش جذب می شوند.
اما شیرین تکلیفش با خودش مشخص نبود. یک آدم آویزون که همش دنبال تهدید کردن قباد و خط و نشون کشیدن و فحش دادن به مادر قباد بود.
اما آیا شهرزاد رو در این حالت ها دیدید؟
قسمت های اول بود که شیرین با یک پر می زد به صورت قباد و شوخی میکرد. قباد هم برگشت و بهش گفت خل دیوونه.
اما شهرزاد هیچ وقت اینقدر به همسرش نزدیک نمیشد و شوخی های این چنینی نمی کرد. چون این کارها جوابش حرفهای اون شکلی هست.
ممکنه چند دقیقه بخندید و به شوخی یک حرفی بینتون رد و بدل بشه، اما اینها عادت میشه. کسی به شوخی بهتون بگه دیوونه، در عصبانیت بدترش رو هم میگه. چون رو ها به هم باز شده (هر چیزی کم و در حد تعادلش خوبه، نه اینکه مسخرگی عادت آدم بشه).
میخوام هر کس عملکرد خودش رو بسنجه با این دو تیپ رفتاری.
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیست
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
25 ثانیه پیش
26 ثانیه پیش
26 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز