بیست و هشت سالمه دوتا دوست صمیمی داشتم یکی از دبیرستان یکی هم از دانشگاه ک شهرستان خوابگاهی بودم،واسه این دومیه من چکارا ک نکردم چقدر اومد خونمون یک روز و دو روز موند مادرم ازش پذیرایی انچنانی کرد،یعنی هر دوی اینا چنان تو زرد و بی معرفت از اب درومدن ک الان قطع ارتباطیم،خیلی از دوستامو خودم کم گذاشتم ادامه دار نشد،ولی این دو تا رو واقعا جز محبت در حقشون نکردم،در هر صورت الان هیچ دوستی ندارم محل کارمم همه سناشون بالاس پیشنهادتون چیه؟خیلی حس تنهایی و بی کسی میکنم مجردم هستم
منم همینطورم
بیخیال عادت میکنی
منم همینطور
برعکس من با نصف دخترای شهر دوستم 😁😁😁
منم یه دوست صمیمی دارم ازدواج کرده رفته سر زندگیش ارتباطمون کم شده باهم.منم مثل شما
این که نشد درد اینقدر بدبختی های بزرگتر هست
من کلی ادم دورم بودن کلی دوست کلی رفاقت میدونی ولی همشونو گذاشتم کنار بنظرم خیلی قشنگه ادم فقط خانوادشو داشته باشه نمیدونم چرا یهو اینطوری شدم اما دیگه دلم نمی خواد هیچ دوستیو رفاقتی داشته باشم لذت ببر از نبود ادم های اضافی
منم همسن شما هستم،ببین رو دوستی های این دوره زمونه حساب وا نکن،منم چن تا دوست صمیمی از دوران لیسانس داشتم(۱۰ساله با همیم)رابطمون اینقد کم رنگ شده که نگو،برام مهم نیست اصلا دنبال دوست جدید هم نیستم
ب نظرم مردا خیلی بهتر از بعضی دوستای خانم هستن
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز