«شعر4»

ای خوشا بادهِ آن عشق که آهسته کند مست

ورنه هر زود رسی در دل و جان دیر نپاید❤

تو برق بمون و بگو  

میشنویم از حضورت بسی فیض میبریم

تو که ب راحتی رو نمیکنی  

آمدی ديوانه ام کردی و رفتی بی وفا

با غمت هم خانه ام کردی و رفتی بی وفا

مثل شمعی بودی و با ياد خود ای نازنين

تا ابد پروانه ام کردی و رفتی بی وفا

گفتنی نیست

ولی بی تو

کماکان در من نفسی هست

دلی هست

ولی جانی نیست …

@بهاران۶۰  

نازم آن شعله شوقی که به تدریج بگیرد

سر زند از دل و سر بر فلکِ زهره بساید❤❤

برم پاکشون کنم حیثیتم رفت 😭😭😭😢♀‍🤦

بعضی شب ها

یک شب نیستند

هزار سالند

نمی دانم چند ساله ام

منی که از این شب ها کم نداشته ام …

چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

میام میزنمتاااااا

بذار بمونه خو

دردم این است که من بی تو دگر

از جهان دورم و بی خویشتنم

مگرم سوی تو راهی باشد

ور نه دیگر به چه کار آیم من

ظالمان از قلب مردم، عشق را دزدیده اند

خنده را از لب گرفته، گریه را بخشیده اند

گفته بودند، خنده بر هر درد بی درمان دواست

این دوا از ما گرفته، درد را بخشیده اند

آن چنان در غم گرفتاریم و از هم بی خبر

چون که رسم عاشقی را از جهان برچیده اند

در زمان ما محبت پیشه ای پرسود نیست

هر که شد کارش محبت، دیگران خندیده اند

تکه ای از سنگ شد یک گوهر کمیاب و ناب

سنگ را قیمت نهاده، جای دل بخشیده اند

چی ان خدایی به نظرم تباهن تباه 😢😢😢

رفتنت رفتن جانست؛ کمی حوصله کن

آتشی بر دو جهانست؛ کمی حوصله کن

ماه بیرون زده؛ گاهی به تماشا بنشین

عشق بی پرده عیانست؛ کمی حوصله کن

چشم تو چشمه‌ی عشقست و نگاهت چون رود

رودِ عشق تو روانست؛ کمی حوصله کن

خنده‌ بر روی لبت باز قیامت کرده

دلم از عشق نشانست؛ کمی حوصله کن

باورم نیست که من عاشق چشمت شده‌ام

عشق هم سرّ نهانست؛ کمی حوصله کن

هر کجا پا بنهی دلبری آغاز شود

مهر تو در دل و جانست؛ کمی حوصله کن

گرچه سهم دلمان از غمتان نیشتر است

دل بی زخم شما از همه درویش‌تر است

بعد از این بر دلمان محرم اسراری نیست

ما وفای خودمان بر خودمان بیشتر است

خوبن

تباه منم

نه نوشته های تو

به جستجویِ تو

در چشم هایِ من غوغاست

بیا

و بخت دو دریاچه را سراب مکن

...

به بال های تو بستند روزهایِ مرا

کنون که عمر ِ عزیز ِ منی

شتاب مکن!🌹

شبتون ارووم دوستان 🙏