من سه ماه با یکی دوست بودم تو اون مدت از بین حرفاش میفهمیدم که حس میکنه خانوادش برای من کمن، مثلا شغل و محل زندگیشون رو با پدر من مقایسه میکرد، منم میگفتم مهم اینه خودت پنج هیچ از همسنات جلوتری و خونه داری هرچند فعلا جاش خوب نیست ماشین خریدی همشم با پول خودت چون پدرت هیچی نداشت. خلاصه سر تفاوت فرهنگی خانواده ها زد بهم زد گفت هرچقدر بگیم به هم میخوریم خودمون رو گول زدیم! تو اون مدتم به خاطر کرونا ما فقط یه بار همو دیدیم بعد قرنطینه شد یعنی اهل سو استفاده هم نبود...
فعلا فقط استوری هام رو سین میکنه، منو دوستام و اقوام هم خیلی وقته همو ندیدیم خیلی این روزا اینور اونور رفتم خیلیاش جاهای گرون بوده؛ میدونم داره فکر میکنه من خرجم بالاست و اینا.. نمیدونه که چهار ماه جایی نرفتیم و حالا به جبرانش جای گرون میریم که مقداری از پولمون صرف رسیدگی و ضدعفونی مشتری ها، میزها و وسایلشون میشه قشنگ جلو چشم خودمونم هست همه کاراشون، از نظر ما این هزینه ای که میکنیم میصرفه. قبل کرونا ما هم جای گرون نمیرفتیم، تهش فرحزاد!
یا هفته پیش رفتیم جاده چالوس یکم حال و هوامون عوض بشه بعدم دو روز تو ویلای شمال یکی از آشناها موندیم (اصلا بیرون نرفتیم، غذا هم از خودمون) حس میکنم فکر کرده اون ویلای لاکچری واسه ما بوده در صورتی که ما یه قرون هم پاش ندادیم ولی چون کات کردیم نمیتونم بگم بهش...
حالا چطوری اینارو بهش بفهمونم که فکر نکنه من دنیام کلا با دنیای اون فرق داره؟ که انقدر منو لاکچری ندونه
