بچه ك بودم سه چار ساله
فك كنم ي بار گم شدم تو بازار تو مشهد
چون هنوز ك هنوزه يكي از كابوسامه،اينكه اشتباهي دنباله چادر ي خانومو ميگيرم باهاش راه ميرم وسطاي راه خانومه برميگرده ميبينم مامانم نيست هر چي دوروبرمو نگاه ميكنم مامانم نيست
حرم امام رضا رفته بودیم‌پسر ۱۸ماهم‌با شوهرم و داداشش رفت زیارت برگشتنی دیدم دارن‌میان نردیک من ک رسیدن دیدم‌پسرم‌نیست بهشون‌میگم‌بچمو‌کجا‌گذاشتین‌شوهرم‌میگه سپردم دست‌دا اشش🙄پسر بزرگم‌میگه دستش تو دستم بود که.از پیششون رفته بود متوجه نشده بودن همونجا افتادم من ولی پسرم برگشت تو حرم پیداش کرده بود اوردش
مامانم ی چادر کبریتی داشت که من با چشم چادرش رو دنبال می کردم می دونست روزایی که چادر دیگه ای سرش هست باید بیشتر مراقب باشه و گرنه بنده گم می شدم
منم یبار کوچیک بودم، 8 سالم بود؛ تو حرم امام رضا مامانمو گم کرده بودم برای دقایقی؛
مامانم بهم گفته بود میرم همین بغل مفاتیح رو بذارم سر جاش
رفتم پیش یه آقایی که چوب پر حرم دستشون بود اون بهم چند تا شکلات داد
ولی فورا پیدا شدم..مامانم اومد. چون کاپشنم زرد بود.
پارسال عید تو شلوغی بازار یه خانمی بچه اش و گم کرده بود چنان عربده ای میکشد خیلی دلم براش سوخت
