خدای خوبم سلام
شب قدر است ،
و من به عادت همیشگی ام ؛
پر از حرفم برایت
حواست را کمی به من می دهی امشب ؟!
می خواهم بغض چندین ساله ام را ، میان آیه های کرامتت بشکنم .
مرا ببخش که لبریز شده ام از شکایت ؛
برای روزگار مردمی ؛
که می بینم حالشان خوب نیست ،
و کاری از دستم بر نمی آید !
برای معصومیت هایی ؛
که بی رحمانه، قربانی رذالت می شوند ...
بچه که بودم دنیایت قشنگ تر بود ،
با دنیایت چه کردند ؟!
مهربانا ؛
توی دلت چه می گذرد ؛
وقتی این روزهایمان را می بینی ؟!
من به جایت بغض می کنم ،
من به جایت اشک می ریزم ،
فدای نگاه کردنت ،
تو فقط تماشا کن !
خدا که گریه نمی کند !
خدا قوی تر از این حرف هاست ...
ولی ما که خدا نیستیم !
ما زود بغضمان می گیرد ،
ما زود کم می آوریم ...
خودت که می بینی ؟!
این گره های کور، فقط با دستان تو باز می شود !
تمام دلخوشیِ این روزهایمان تویی ،
جز تو فریاد رسی نداریم !
جان تمامِ پاکی ها ؛
می شود کمی بیشتر هوایمان را داشته باشی ؟!
از تو چه پنهان ؛
اوضاعمان هیچ جوره خوب نیست ...
