رابعه؛؛ داستان عشقی پاک و نافرجام
رابعه بنت کعب قزداری که به رابعه بلخی معروف است؛ نخستین شاعر زن پارسی گوی زاده نیمه اول قرن چهارم هجری در بلخ است.پدرش فرمانروای بلخ و سیستان و قندهار بود.
کعب، علاقه خاصی به این یگانه دخترش داشته و در تعلیم و پرورش او کوشا بود.رابعه در سرودن شعر و هنر نقاشی بسیار توانمند و در شمشیر زنی و سوارکاری به غایت ماهر بوده است.
پس از مرگ پدر و به تخت نشستن برادرش؛ رابعه با (بکتاش) خزانه دار برادرش آشنا و به او نرد عشق می بازد. شعر های زیبا و پر سوز و گداز رابعه در همین دوره و خطاب به بکتاش سروده شدند.اما افسوس که عشق پاک این دو دلداده به ثمر نرسید و برادر رابعه که از ماجرای عاشقانه آن دو باخبر شد بسیار خشمگین گردید.در آن زمان عشق دختر به مردی نامحرم بسیار ناگوار می نمود بخصوص که وی دختر فرماندار آن سرزمین بود.برادر رابعه فرمان به زندانی کردن بکتاش داد و رابعه را امر به زدن رگ دست و مرگ کرد.بکتاش که از مرگ رابعه باخبر شد از زندان فرار کرد و برادر رابعه را به خونخواهی معشوقه اش کشت؛ سپس بر سر مزار رابعه به زندگانی خویش پایان داد....💔💔💔💔
