من یک خواستگار دارم بیست و هشت سالشه و فوق لیسانسه با هم صحبت کردیم من خودم شهرستان زتدگی میکنم و آقا پسره تهران زندگی کار میکنه و میگه امکتن کار من تو شهرستان نیست به نظرتون چیکار کنم آیا
نرو غریبی
بستگی بخودت داره که بتونی جای دیگه بری زندگی کنی یا نه
بقیه شرایطش چطوره
اگه دوستش داری قبولش کن
من ۲۵ سالمه
خب ادما با هم فرق میکنن
مثلا من هیچوقت نمیرم دور از خانوادم زندگی کنم و تا حالا هم خیلی موقعیت خوب ازدواج رو به همین دلیل رد کردم
شما هم باید ببینی خودت حاضری بری شهری دیگه یا نه
من پدرمادرم تهران زندگی میکنن اما بخاطر شوهرم قراره رشت زندگی کنیم
البته هنوز عقدیم ولی باهمیم تو یه خونه
اگه خیلی وابسته ای به خانوادت نرو من که یه روز نبینم مامان بابامو حالم گرفته میشه😐
اگر نظر من رو می خوای اگه کنار خانوادش هست نرو. 10 درصد استثنا بگیم اذیت نمیشی. یا اذیتت نمی کنن. 90 درصد اذیت میشی.
پس اینجوری بهتره باز. ولی ببین خودت میتونی تنها بدون خانوادت. مریض میشی باردار میشی بچه داری میکنی کسی پیشت نیست. کسی هم بخواد بیاد باید چند روز بمونه تو خونتون. این بحث پیش میاره معمولا. همه جوانب رو بسنج. ولی مهم ترین مسئله اخلاق پسر و پدر و مادرشه. اول که بدون پسر رو پدر و مادرش تربیت کردن. پدرش هر رفتاری با مادرش داره اونم همونا رو تکرار میکنه. مادرش اگه عروس دوست باشه و دخالت نخواد کنه و شخصیت مستقلی داشته باشه. زندگیت رو رواله. ولی اونا اینطور نباشن زندگی سخت میشه. توجهت رو بده رو اخلاقش ازین الکی مغرورا یا ضعیفا نباشه. اینا جفتشون تو زندگی بد تا می کنن با ادم.
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
26 ثانیه پیش
42 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز